Van harte welkom op onze site. Wij zijn Jan en Gerrie Pols, groot liefhebbers van honden en de Saarlooswolfhond in het bijzonder. Wij fokken in huiselijke kring en volgens de regels van de AVLS (algemene vereniging van liefhebbers van Saarlooswolfhonden). Gezondheid en karakter staan bij ons voorop! Af en toe hebben wij een nestje. Op deze site kunt u meer lezen over het ras, onze eigen Saarlooswolfhonden en de nestplanning.

maandag 16 juli 2018

Weer naar de dierenarts

Op vrijdag de dertiende mocht Consho weer een keer naar de dierenarts. Nu hij 9 weken oud is krijgt hij de tweede enting en wordt hij weer even goed nagekeken. Speciaal om hem te steunen kwam het gezin uit België die dag ook weer op bezoek. Consho liet zich van zijn beste kant zien en deed het voorbeeldig! Er werden werkzaamheden verricht aan de airco in de wachtkamer, dus vreemde mannen en vreemde apparatuur en geluiden. Maar het boeide Consho weinig. Hij ging netjes op de weegschaal staan en keek rustig eens rond. Maar liefst 9,4 kilo! Ook op de tafel bij de dierenarts ging het super. De dierenarts voelde even en ja hoor, twee balletjes waren duidelijk voelbaar. Consho keek ons aan alsof hij zeggen wilden, maar natuurlijk, wat dacht je dan.....
Ook het hartje klonk goed. Het derde ooglid van zijn linkeroogje was iets opgezet, maar daar maakte de dierenarts zich niet druk over. Dat komt vaker voor bij pupjes. Consho kreeg een prikje en gaf geen kik. Wat een kanjer is het toch. Daarna kreeg hij een lekker hondensnoepje uit de snoeppot. Weer helemaal goed gekeurd, tot de volgende keer. Want als hij 12 weken oud is, gaan we voor de laatste keer bij deze dierenarts langs.




Het leven gaat door...

Het is moeilijk en het zal nog wel een hele tijd moeilijk blijven, maar we moeten door..... Het plotselinge overlijden van Chetco heeft iedereen flink geraakt. In eerste plaats Wya en de rest van de roedel, wij natuurlijk en het geweldige gezin waar Chetco zou gaan wonen, maar ook de andere pupkopers. Maar hoewel de tijd lijkt stil te staan op zo'n moment, tikt het toch gewoon door. De dag nadat Chetco is overleden besloten we dat we Chera naar haar nieuwe huisje zouden brengen. Samen met Consho (die nog even bij ons blijft) en Wyakin. We hoopten dat het voor Wya op deze manier beter te begrijpen zou zijn dat er nog een pupje weg was. Dus bepakt en bezakt met moeder en twee pups gingen we op weg naar Oosterhout. Het gezin uit België waar Consho gaat wonen, zou ook even op de koffie komen, zodat zij hun puppenkind weer even konden knuffelen.
De autorit ging best goed. Ik zat achterin, Wya lag tussen mijn benen op de grond en naast mij op de achterbank stond de konijnenkooi met broer en zus. Ze waren heel rustig en lagen lief te slapen. Geen gekwijl of gekots of iets dergelijks. Toppie toch! Eenmaal in Oosterhout werd iedereen vrolijk begroet door Wyakin. Dat was voor de twee gezinnen heel verrassend, want bij ons thuis is Wya behoorlijk terughoudend naar vreemden. Maar dit was vreemd terrein en dan maakt het haar helemaal niet uit. Het was mooi voor de pupkopers om dat te ervaren, tja, dat zijn zo de eigenaardigheden van de Saarloos. Wya inspecteerde het huis en de tuin en zag dat het goed was. Chera was hierdoor ook direct op haar gemak. Het was wel erg dubbel allemaal, een achtbaan van verschillende emoties, blijdschap voor het gezin waar Chera gaat wonen, en verdriet om Chetco. Maar al met al was het een goede beslissing geweest. Chera en Consho konden nog even samen spelen en gingen op ontdekkingstocht. Ze ontdekten grote vissen achter glas en een klein badje met ballen. Na een tijdje zijn we weer vertrokken. Wya was rustig en we denken echt dat het wegbrengen heeft geholpen voor haar en voor Chera om te accepteren dat ze niet meer bij elkaar wonen.






maandag 9 juli 2018

Ongelooflijk verdriet.....

Daar zit ik dan, weer achter mijn laptop. Hoe moet ik hier woorden aan geven.... Ik kan het zelf nog niet eens geloven en al helemaal niet begrijpen. Ik voel pijn, verdriet en boosheid.... En in mijn hoofd blijft dat éne woord galmen.... Waarom? Waarom? Waarom toch?
Na 8 geweldige weken waarin we onze lieve pupjes hebben kunnen zien opgroeien tot mooie kleine wolfhondjes is de roze wolk uitééngespat.
Het is vrijdagochtend 6 juli, ik kom beneden in de puppenkamer en zoals altijd komen de hondjes op mij af gerend... of nee, toch niet.... Er mist er één, ik zie vanuit mijn ooghoeken dat Chetco ligt te slapen. Ik denk nog bij mijzelf "kleine luilak". Maar met dat die gedachte door mijn hoofd flitst voel ik dat er iets niet klopt. Hij zou allang wakker hebben moeten worden door alle drukte in de kamer. Hij zou allang vrolijk op mij af hebben moeten rennen, net als zijn broer en zus. Ik kijk naar hem en het angstzweet breekt mij uit. Dit kan niet waar zijn, ik zie geen beweging, geen adem.... Ik duik op hem af en als ik hem aanraak is het duidelijk..... Het wordt zwart voor mijn ogen, ik gil en gil en gil.... Ik kan het niet geloven.... De avond ervoor hadden ze nog gewoon vrolijk in de tuin gespeeld... er was niets aan hem te zien... er was niets aan hem te merken... dit kon niet waar zijn.....
Maar het was waar, het is waar..... Na 8 prachtige weken, is er een eind gekomen aan het leven van onze geweldige lieve, mooie, mini Sköll...... Onze Chetco.... Ons lieve wonderpupje, dat na een nacht achterblijven in de baarmoeder toch nog het levenslicht mocht zien..... Slechts 8 weken mocht hij bij ons zijn.... Hij is er niet meer, het is onbegrijpelijk, oneerlijk, onwerkelijk en ongelooflijk verdrietig. En dan moet je de pupkopers bellen, samen huilen, samen rouwen, samen compleet instorten.... Hoe was dit mogelijk, dit had niet mogen gebeuren, er zijn geen woorden.... er zijn slechts tranen!
Lieve, lieve Chetco, in de 8 weken dat wij jou mochten kennen, zijn we ongelooflijk veel van jou gaan houden. Je bent over de regenboogbrug gegaan, we zullen nooit weten waarom. We zullen je altijd in ons hart dragen! Lieverd, het ga je goed daar bij de hondjes die je zijn voor gegaan.....


woensdag 27 juni 2018

Farm en Country Fair

Op 22, 23 en 24 juni stonden wij weer met een AVLS stand op de Farm en Country Fair. Het is een prachtige fair waar van alles te zien is over het boerenleven. Van koeien en varkens tot zeep en leuke kleding. Wij staan in het hondendorp met de stand. We hadden alle drie de dagen de pups meegenomen en dat trok natuurlijk veel publiek. Vanzelfsprekend gaat gezondheid voor alles, dus de pups waren al ingeënt. De kans op het oppikken van een ziekte is dan ook vele malen kleiner dat het voordeel van de socialisatie. Want op de leeftijd van 6 weken zijn pups bijzonder nieuwsgierig en eigenlijk nog helemaal niet bang. Het is dus bij uitstek een prachtige gelegenheid om de pups te laten wennen aan van alles en nog wat. Het autorijden van en naar de fair, kinderen en mensen die ze niet kennen, harde geluiden, andere honden, noem maar op. Op zaterdag heb ik in de ring van het hondendorp ook nog wat verteld over het socialisatieprogramma Puppy Culture, wat wij volgen.
We hebben ervoor gekozen om moeder Wyakin niet mee te nemen, zij zou alleen enorm gestrest worden en de pups zijn op een leeftijd dat ze niet meer drinken, dus het is ook niet absoluut noodzakelijk dat mama erbij is. Maar we wilden natuurlijk wel een moederfiguur, dus op vrijdag en zaterdag namen we Daenerys mee. Op vrijdag was ook de moeder van Daenerys aanwezig, Shiva. Zij was ook superlief voor de pups, dus op zondag besloten we Daentje thuis te laten, want die was compleet uitgeteld van die twee dagen. Shiva zou er dan zondag wel weer zijn, zodat de pups een bekende grote hond in de buurt hadden. Voor de volwassen honden is het veel intensiever dan voor de pups. De pups spelen en eten en daarna gaan ze slapen, geen probleem. De volwassen honden daarentegen kunnen op een dergelijk evenement niet de rust krijgen die ze nodig hebben, dus vandaar dat Daentje versleten was na twee dagen. Hoewel de fair op vrijdag en zaterdag tot 21.00 uur open is, hebben we de pups rond 17.00 uur thuis gebracht. Dat was lang genoeg. Al met al hebben alle honden het geweldig gedaan en hebben we heel veel aanloop gehad op de stand. We hebben veel mensen kunnen vertellen over ons mooie ras en er waren echt behoorlijk wat mensen serieus geïnteresseerd!

De kooi opbouwen

De stand is klaar, laat het publiek maar komen.

Wat een nare baan, zo'n hele dag Saarloosjes knuffelen

Veel kinderen kwamen op de pupjes af, maar vonden het ook leuk om met de grote honden te kroelen

In de grote ring voor de rassenparade

De toekomstige baasjes van Chetco en Chera kwamen ook nog langs.

Even uitpuffen...

Nikita is puppy oppas

Zoë en haar vriendin wilden ook even puppy knuffelen.

Kinderen en puppy's

Esther trots met de kleindochter van Rigg

Op een rijtje....

Ayden is een beetje moe


en Malik ook....


Het was weer geweldig, tot volgend jaar allemaal!

Fotoshoot

Op zondag 17 juni is er een oud leerling van mij langs gekomen om wat mooie foto's te maken van de pupjes. Rob en Natasja kwamen ook langs en zij namen wat prachtige kledingstukken mee die Natasja zelf maakt voor fantasy fairs. Ik ga er gewoon helemaal niets over zeggen, maar laat hier wat mooie foto's zien.
Met dank aan Robin Powter voor de foto's!

Consho

Chera




Het eerste dierenarts bezoek

Het is donderdag 21 juni en vandaag is de dag dat we met de pups naar de dierenarts gaan. We hebben eens goed nagedacht in welke auto en hoe we de pups zouden gaan vervoeren. Achter in onze grote bus, lijkt mij geen goed plan. Dat is veel te spannend voor ze en wij kunnen ze dan niet goed in de gaten houden. Dus we besluiten om met de Mercedes te gaan. Maar de pupjes los achterin of op de achterbank is ook geen goed plan, je weet immers nooit of ze gaan spugen of nog erger....
Dus hebben we een grote konijnenkooi uit de schuur gehaald en goed schoongemaakt. Die doet dienst als puppenbench en kan op de achterbank van de Mercedes staan. Jan achter het stuur en ik naast de puppen. Zo gezegd, zo gedaan De drie musketiers vinden het inderdaad een beetje spannend in de auto maar doen het geweldig. Er wordt niet gespuugd of .... alles blijft goed schoon. Zelfs het kwijlen valt reuze mee.

Bij de dierenarts halen we ze uit de kooi en nemen ze op de arm mee naar binnen. De assistenten zijn natuurlijk direct vertederd en de pups krijgen lekker veel aandacht. Ze moeten even op de weegschaal natuurlijk. Ook dat gaat prima. Ze groeien goed. Consho is 4,9 kilo
Chetco 5,1   en   Chera  4,1 kilo

Dan mogen we naar binnen. Een voor een worden de wolfjes onderzocht en krijgen ze de eerste enting. Als dat gedaan is, wordt er nog even DNA afgenomen zodat dit naar MyDogDNA gestuurd kan worden. De jongens zijn als eerste aan de beurt en zijn super stoer, ze geven geen kik bij de prik. Het DNA monster nemen, vinden ze wat minder leuk, maar ze blijven redelijk rustig. Chera, het kleine prinsesje en enorme drama queen, laat wat meer van zich horen, maar ook zij doet het eigenlijk geweldig. Ik ben reuze trots op het drietal. Dan gaan we weer naar huis, pupjes in de konijnenkooi op de achterbank. Eenmaal thuis zijn ze toch wel moe van alle nieuwe indrukken en ze vallen als een blok in slaap. Zo, het eerste bezoekje dierenarts zit erop.







dinsdag 19 juni 2018

De chipper

Bah, ik vind dat nooit zo leuk, de chipper..... De man met de grote enge naald, die in die kleine nekjes een chip inspuit. Maar het moet nu eenmaal gebeuren. Vandaag was het dus zover. Best snel eigenlijk, nog geen 6 weken en de chipper staat al op de stoep. Een record voor de Raad van Beheer. We hadden de grote honden even binnen gedaan en zijn met Wya en de pups buiten gaan zitten. Ik mocht Wya even zelf scannen om te controleren of het om de juiste hond ging. Fijn voor Wya, want die is toch echt niet gek op vreemde mannen! Toen waren de pups aan de beurt. Onze grote stoere relaxte reu Consho gaf geen kik, zijn broertje Chetco was iets minder zelfverzekerd en zusje Chera is een regelrechte drama queen. Ze spartelt om los te komen en gilt alsof.... nou ja, het is natuurlijk ook geen pretje. Maar al met al is het snel gebeurd. Ook is er natuurlijk even wat wangslijm afgenomen voor DNA. Volgende mijlpaal zal donderdag zijn, dan gaan we naar de dierenarts voor de enting. En daar wordt ook weer een DNA monster genomen voor de MydogDNA databank. Toen de chipper weer was vertrokken moesten alle ander honden natuurlijk eens even goed overal snuffelen en toen ze ervan overtuigd waren dat er echt niets aan de hand was met de pups, kwam de roedel weer tot rust. Zo, dat zit er weer op!