zondag 17 april 2016
Verdriet
Door zeer nare omstandigheden zal de nestplanning tussen Sara en Emrys helaas niet doorgaan.
donderdag 31 maart 2016
Mooie oogjes
Als ik thuis kom van mijn werk vandaag, is Jan lekker buiten met de honden. Het is nog wel fris maar toch mooi weer. Na een lekker bakje koffie, wat spelen met de honden maak ik wat foto's van het stel. Eigenlijk vraag ik mij wel eens af waarom nog, want ik heb al zo ontzettend veel foto's. Maar het blijft zo mooi om naar te kijken, dus ook om plaatjes te schieten.
Om half drie is het tijd om te gaan. Ik heb en afspraak voor Sara bij de EVCO oogarts in Vorden. Sara loopt enthousiast met mij mee naar de auto, die arme meid denkt dat er heel wat leuks staat te gebeuren. Eenmaal in Vorden is ze ineens stukken minder enthousiast. Alleen door haar gerust te stellen en met zachte dwang te begeleiden, krijg ik haar mee naar binnen. Eenmaal binnen, duikt ze al snel onder de bank in de wachtkamer. De assistente komt om de chip te controleren en haar oogjes te druppelen, ze laat het gelaten toe. Daarna begint het wachten. Officieel hoef je dan maar een half uurtje te wachten, maar de oogarts heeft het altijd zo druk dat het al snel een uurtje wordt. Ik ben erg boos op mijzelf want ik ben mijn telefoon vergeten en kan daarom geen foto's nemen en niet op internet om de tijd te doden. Ik neem een kopje koffen en blader door één van de tijdschriften die er liggen, Sara ligt rustig onder de bank. Het is druk in de praktijk, blaffende honden, huilende kinderen, en heen en weer lopende mensen. Sara vindt het allemaal maar niks, af en toe geef ik haar een aai over haar bol en zeg haar dat ik enorm trots op haar ben dat ze zo braaf is. Ze kijkt me met haar steeds groter wordende ogen aan en ik zie haar denken:"Ja ja ja, ik wil alleen maar weten wanneer we weer naar huis gaan!"
Dan komt er een ouder stel binnen met een oude Ridgeback. De hond is zo mogelijk nog nerveuzer dan Sara en kan niet stoppen met hijgen.
"Dat is al een heer op leeftijd.", zeg ik vriendelijke tegen de baasjes. Er ontstaat een gesprek. De hond is al 13 jaar oud en vorige week zomaar ineens blind geworden. De baasjes zien er aangeslagen uit, ze vertellen er emotioneel over. Het netvlies heeft losgelaten, weinig kans op herstel maar ze willen het toch proberen, vandaar de afspraak met de oogspecialist. De oude hond gaat eindelijk liggen, hij lijkt iets rustiger te worden. Het stel vraagt naar Sara, ze vinden het een prachtige hond en ook zo lekker rustig. Ik leg uit dat zij ook enorm veel last heeft van stress en daarom zo rustig is. Maar dat wij gelukkig alleen voor een oogspiegeling gaan. Ik geef aan dat ik hoop dat alles goed komt met de oude heer, hij is in ieder geval in zeer deskundige handen hier.
Niet lang daarna worden Sara en ik naar binnen geroepen. Ik was super trots op mijn meisje, want hoewel ze het allemaal doodeng vond, bleef ze keurig netjes staan op de tafel. De oogarts heeft haar weer goedgekeurd op alle punten en nu is ze er weer voor een jaar vanaf. Als ik de dierenkliniek verlaat groet ik het oudere stel, zij zitten nog te wachten, de hond ligt gelukkig rustig aan hun voeten. Eenmaal thuis was Wyakin helemaal door het dolle dat mama weer thuis was. Sara die nog wat last had van de oogdruppels wilde geen drukte om haar heen en kroop in de bench. Maar Wya liet zich niet afpoeieren en ging heerlijk bij haar liggen. Na een uurtje waren de druppels weer helemaal uitgewerkt en was Saartje weer de oude. Ons mooie meisje met haar prachtige (goedgekeurde) oogjes!
zondag 20 maart 2016
Nestplanning
U kunt klikken op de foto's voor een vergroting.
zaterdag 12 maart 2016
Zomaar even wat foto's
 |
| Links dochter : Silva Amica's Amare Wyakin Rechts moeder: Zohey Zandra Zenit Bastaja |
 |
| Sara (Zohey Zandra Zenit Bastaja) |
 |
| Wya (Silva Amica's Amare Wyakin) |
dinsdag 26 januari 2016
To breed or not to breed, that is the question...
Stel je eens voor....
Er komt een jonge vrouw bij de dokter, zij vertelt dat ze graag zwanger wil worden. "Oh nee", reageert de huisarts, "daar is geen sprake van". De vrouw kijkt niet begrijpend naar de arts, die haar uitlegt dat het bij wet verboden is voor een vrouw met diabetes type 1, zoals zij dat heeft, om zwanger te worden. De kans bestaat namelijk dat haar kinderen ook diabeet worden. En als haar kinderen gezond zijn, dan is er altijd nog de kans dat de kleinkinderen of achterkleinkinderen misschien deze ziekte zullen erven. De vrouw is ontredderd en intens verdrietig maar slikt haar tranen weg. Ze herstelt zich en zegt tegen de arts:"Nou, dan moet ik maar extra van mijn toekomstige neefjes en nichtjes genieten. Mijn broer is namelijk net getrouwd en hij en zijn vrouw hebben ook een kinderwens." "Helaas", antwoordt de arts "ook dat zal u niet gegund zijn. Uw broer heeft namelijk ook kans deze ziekte aan zijn kinderen, kleinkinderen of achterkleinkinderen door te geven. We weten namelijk nog steeds niet precies hoe deze ziekte vererft, dus is het iedereen die lijder is, maar ook de broers en zussen van lijders verboden bij wet om kinderen te krijgen of te verwekken."
Een totaal onwerkelijk plaatje, het lijkt een wel een scene uit een slechte speelfilm. Ethisch geheel ondenkbaar! Maar de discussie hierover is bij fokkers van honden toch echt aan de orde van de dag.
Nu is het fokken van honden (of om het even welke dieren) natuurlijk altijd een ethisch discutabel onderwerp. Maar ik hou als leidraad voor mijzelf maar aan, dat als de fokker goede, zuivere bedoelingen heeft ten bate van het ras, dat het acceptabel is dat hij of zij fokt.
De aanleiding voor dit blog is het protocol Patella Luxatie (PL) van de Raad van Beheer dat medio 2016 in werking zal gaan. En laat ik maar direct duidelijk zijn, ik ben helemaal VOOR!
Maar op facebook las ik als reactie van een fokker dat dit ook voor een schijnveiligheid kan zorgen. En ook daar ben ik het mee eens. Voorlopig is een screening niet meer dan dat. Je brengt in kaart welke hond lijder is. Vervolgens moet je gaan bedenken wat je hiermee gaat doen. Lijders uitsluiten voor de fok ligt het meest voor de hand. Maar wat doe je met broers en zussen? Zolang je niet precies weet hoe een erfelijke aandoening vererft kom je voor lastige dilemma's te staan als fokker (of vereniging). Want welke honden sluit je uit? Rassen zoals de Labrador, herder of Jack Russel hebben een vrij grote populatie, wellicht is uitsluiten daar niet zo'n issue als bij rassen met een veel smallere genenpoel.
De Saarlooswolfhond is een ras met zo'n smalle genenpoel. Er is een grote verwantschap tussen de verschillende honden. Het ras is relatief jong en dus zijn veel lijnen nog te herleiden naar de directe stamoudsten en dat waren niet zo enorm veel honden. Kortom, als je te veel honden uitsluit voor de fok, dan kan dat wel eens ten koste gaan van het ras. Je hebt dan geen zieke honden meer omdat je simpelweg geen Saarlooswolfhonden meer hebt.
Bij de verschillende oogaandoeningen zijn er goede testen, die je jaarlijks kunt herhalen, zodat lijders op tijd worden opgespoord. Bij aandoeningen als DM (Degenaratieve Myelopathie) en hypofysaire dwergroei kan middels een test worden bepaald of een hond drager (of lijder) is. Bij deze aandoeningen is het allemaal nog goed te overzien, want ze zijn autosomaal recessief overerfbaar. Je weet dus precies welke combinatie mogelijk is om lijders aan deze ziekte te voorkomen.
Maar bij aandoeningen als epilepsie en PL is dat anders. Diabetes type 1, zoals ik in mijn inleiding heb gebruikt als voorbeeld is een multifactoriële aandoening, net als epilepsie, HD, ED en PL. We weten eigenlijk nog niet zo goed hoe deze aandoeningen vererven. Bij multifactoriële aandoeningen is het lastig te voorspellen of nakomelingen een bepaalde aandoening zullen erven. Naast de genetische aanleg, waarvan we niet kunnen voorspellen hoe deze verloopt, zijn er ook nog omgevingsfactoren die van invloed kunnen zijn. Vanzelfsprekend is het te allen tijde af te raden om met de lijders te fokken, maar broers en zussen uitsluiten voor de fok is wat kort door de bocht omdat we helemaal niet weten of dat echt zo effectief is.
Zolang we van aandoeningen niet weten hoe zij vererven is het lastig om de ziekten te verbannen. Maar een goede stap in die richting is zeker het documenteren en bijhouden van dragers en lijders en het uitsluiten van lijders voor de fok. Daarom is volgens mij het protocol PL van de Raad van Beheer een goed initiatief! Bij het terugdringen van HD en ED zijn goede resultaten geboekt, door het in kaart brengen ervan en het goed selecteren van fokcombinaties. Het ligt in de aard der verwachting dat dit bij PL ook zal gebeuren. Maar het compleet uitbannen van multifactoriële aandoeningen is naar mijn bescheiden mening een enorme uitdaging en we zijn nog lang niet zo ver. Voorlopig zullen we genoegen moeten nemen met het zoveel mogelijk terugdringen ervan door te testen wat mogelijk is en vervolgens goed te kijken naar de fokcombinaties.
Maar we moeten wel realistisch blijven, naast de ziektes die wij in beeld hebben, zijn er nog talloze aandoeningen die al dan niet erfelijk zijn. Het is een utopie om te denken dat we de gezondheid van een hond kunnen garanderen!
Er komt een jonge vrouw bij de dokter, zij vertelt dat ze graag zwanger wil worden. "Oh nee", reageert de huisarts, "daar is geen sprake van". De vrouw kijkt niet begrijpend naar de arts, die haar uitlegt dat het bij wet verboden is voor een vrouw met diabetes type 1, zoals zij dat heeft, om zwanger te worden. De kans bestaat namelijk dat haar kinderen ook diabeet worden. En als haar kinderen gezond zijn, dan is er altijd nog de kans dat de kleinkinderen of achterkleinkinderen misschien deze ziekte zullen erven. De vrouw is ontredderd en intens verdrietig maar slikt haar tranen weg. Ze herstelt zich en zegt tegen de arts:"Nou, dan moet ik maar extra van mijn toekomstige neefjes en nichtjes genieten. Mijn broer is namelijk net getrouwd en hij en zijn vrouw hebben ook een kinderwens." "Helaas", antwoordt de arts "ook dat zal u niet gegund zijn. Uw broer heeft namelijk ook kans deze ziekte aan zijn kinderen, kleinkinderen of achterkleinkinderen door te geven. We weten namelijk nog steeds niet precies hoe deze ziekte vererft, dus is het iedereen die lijder is, maar ook de broers en zussen van lijders verboden bij wet om kinderen te krijgen of te verwekken."
Een totaal onwerkelijk plaatje, het lijkt een wel een scene uit een slechte speelfilm. Ethisch geheel ondenkbaar! Maar de discussie hierover is bij fokkers van honden toch echt aan de orde van de dag.
Nu is het fokken van honden (of om het even welke dieren) natuurlijk altijd een ethisch discutabel onderwerp. Maar ik hou als leidraad voor mijzelf maar aan, dat als de fokker goede, zuivere bedoelingen heeft ten bate van het ras, dat het acceptabel is dat hij of zij fokt.
Maar op facebook las ik als reactie van een fokker dat dit ook voor een schijnveiligheid kan zorgen. En ook daar ben ik het mee eens. Voorlopig is een screening niet meer dan dat. Je brengt in kaart welke hond lijder is. Vervolgens moet je gaan bedenken wat je hiermee gaat doen. Lijders uitsluiten voor de fok ligt het meest voor de hand. Maar wat doe je met broers en zussen? Zolang je niet precies weet hoe een erfelijke aandoening vererft kom je voor lastige dilemma's te staan als fokker (of vereniging). Want welke honden sluit je uit? Rassen zoals de Labrador, herder of Jack Russel hebben een vrij grote populatie, wellicht is uitsluiten daar niet zo'n issue als bij rassen met een veel smallere genenpoel.
De Saarlooswolfhond is een ras met zo'n smalle genenpoel. Er is een grote verwantschap tussen de verschillende honden. Het ras is relatief jong en dus zijn veel lijnen nog te herleiden naar de directe stamoudsten en dat waren niet zo enorm veel honden. Kortom, als je te veel honden uitsluit voor de fok, dan kan dat wel eens ten koste gaan van het ras. Je hebt dan geen zieke honden meer omdat je simpelweg geen Saarlooswolfhonden meer hebt.
Bij de verschillende oogaandoeningen zijn er goede testen, die je jaarlijks kunt herhalen, zodat lijders op tijd worden opgespoord. Bij aandoeningen als DM (Degenaratieve Myelopathie) en hypofysaire dwergroei kan middels een test worden bepaald of een hond drager (of lijder) is. Bij deze aandoeningen is het allemaal nog goed te overzien, want ze zijn autosomaal recessief overerfbaar. Je weet dus precies welke combinatie mogelijk is om lijders aan deze ziekte te voorkomen.
 |
| De combinatie drager x drager is onacceptabel want zij geeft lijders De combinatie drager x vrij is acceptabel want zij geeft geen lijders De combinatie vrij x vrij is natuurlijk ook acceptabel, zij geeft geen lijders en ook geen dragers |
Maar bij aandoeningen als epilepsie en PL is dat anders. Diabetes type 1, zoals ik in mijn inleiding heb gebruikt als voorbeeld is een multifactoriële aandoening, net als epilepsie, HD, ED en PL. We weten eigenlijk nog niet zo goed hoe deze aandoeningen vererven. Bij multifactoriële aandoeningen is het lastig te voorspellen of nakomelingen een bepaalde aandoening zullen erven. Naast de genetische aanleg, waarvan we niet kunnen voorspellen hoe deze verloopt, zijn er ook nog omgevingsfactoren die van invloed kunnen zijn. Vanzelfsprekend is het te allen tijde af te raden om met de lijders te fokken, maar broers en zussen uitsluiten voor de fok is wat kort door de bocht omdat we helemaal niet weten of dat echt zo effectief is.
Zolang we van aandoeningen niet weten hoe zij vererven is het lastig om de ziekten te verbannen. Maar een goede stap in die richting is zeker het documenteren en bijhouden van dragers en lijders en het uitsluiten van lijders voor de fok. Daarom is volgens mij het protocol PL van de Raad van Beheer een goed initiatief! Bij het terugdringen van HD en ED zijn goede resultaten geboekt, door het in kaart brengen ervan en het goed selecteren van fokcombinaties. Het ligt in de aard der verwachting dat dit bij PL ook zal gebeuren. Maar het compleet uitbannen van multifactoriële aandoeningen is naar mijn bescheiden mening een enorme uitdaging en we zijn nog lang niet zo ver. Voorlopig zullen we genoegen moeten nemen met het zoveel mogelijk terugdringen ervan door te testen wat mogelijk is en vervolgens goed te kijken naar de fokcombinaties.
Maar we moeten wel realistisch blijven, naast de ziektes die wij in beeld hebben, zijn er nog talloze aandoeningen die al dan niet erfelijk zijn. Het is een utopie om te denken dat we de gezondheid van een hond kunnen garanderen!
zaterdag 5 september 2015
Een geweldig weerzien...
Ik kijk er al een hele tijd naar uit en nu is het zo ver. Ik zit in de auto, mijn jas kletsnat, alleen van dat kleine stukje naar de auto lopen. Maar het boeit mij niet. Mijn gedachten zijn ergens anders. Eindelijk gaan we dan, ik voel de kriebels in mijn buik. Zou hij mij herkennen? Hoe zou hij op zijn zusje reageren? Terwijl de ruitenwissers van de auto ontzettend hun best doen om de ruit droog te houden, kijk ik even naar links. Gelukkig hoef ik niet zelf te rijden, ik zou mijn gedachten er niet bij kunnen houden. Jan glimlacht even naar me. Achter ons hoor ik wat gerommel. Een van de honden gaat even verliggen. "Stel jij de Tomtom even in?", vraagt Jan. Ik pak het apparaat uit het dashboardkastje en druk wat op de knopjes. Eerst instellen op Udenhout, want we gaan eerst even de honden laten rennen op de Loonse en Drunense duinen. Sara, Wyakin, Kira en Daenerys liggen rustig achterin de auto. Het is een best eind rijden en het blijft maar nat. "Het is te hopen dat het straks wat opklaart", hoor ik naast mij. "Ach, wat nu valt, kan straks niet meer vallen", antwoord ik.
Na anderhalf uur rijden komen we aan bij Bosch en Duin. Als we de parkeerplaats opdraaien, begint Kira al te janken. Tja, die Duitse Herder kan een hoop lawaai maken, als ze enthousiast is. Jan neemt Kira en Daentje en ik laat mij voortslepen door Sara en Wyakin. Pfff, als Sara enthousiast is, moet je stevig in je schoenen staan! Maar na een flinke ruk aan de riem en een grote mond, is ze toch onder de indruk en krijg ik weer een beetje grip op haar. Het is gelukkig maar een klein stukje dat ze aangelijnd moeten blijven. Als het bordje "losloop gebied" in zicht is, klikken we de riemen los. Het is niet te geloven, maar hoewel de lucht nog erg donker is, is het inmiddels toch droog geworden, De honden rennen als een dolle vooruit. Gelukkig is het niet al te druk, door het regenachtige weer. De schoonheid van de natuur boeit mij altijd weer. We steken de grote gouden zandvlakte over naar het stuk hei. Natuurlijk rennen de hondjes direct op de grote waterplas af. Spetterend door het water, rennen ze achter elkaar aan. Wij nemen de route die om de plas heen loopt en fluiten even. Kira reageert altijd als eerste en rent op ons af, gevolgd door de andere drie. De hei is prachtig paars en steekt mooi af tegen het gouden zand. Het viertal moet even een aantal andere honden begroeten en dan lopen we weer rustig verder. We hebben niet al te veel tijd, want we moeten zo door naar Oosteind. We steken opnieuw de zandvlakte over om aan de overkant het bos een stukje in te gaan. Sara voorop, Kira direct volgend en Daenerys daar weer achteraan. Dan even niks en ten slotte Wyakin die erg haar best doen om de rest bij te houden. Het is een koddig gezicht. Als Sara ziet dat Wya wat achterblijft, draait ze om en rent terug. Even een lik over het kleine koppie en dan weer vooruit.
Als we weer bijna bij het pad zijn, lijnen we de dames weer aan. Daenerys voelt direct nattigheid en gaat erg langzaam lopen. Nee, die auto vindt ze toch nog steeds niet leuk, maar ja, er zit toch niks anders op. Hoe dichter we bij de parkeerplaats komen, hoe moeizamer het is om Daenerys mee te krijgen.... Ook Sara en Wya krijgen door dat de auto in zicht komt en hebben ineens niet meer zo'n haast. Kira boeit het allemaal niet, die springt zo de auto in. Als we allemaal weer zitten, stel ik de Tomtom opnieuw in. Nog een klein half uurtje en dan .....
Als we aankomen bij zijn nieuwe huis, worden we gastvrij onthaald. Maar ik moet nog even geduld hebben, want Django is nog op school. We krijgen een kopje koffie. Dan zie ik een auto het pad opdraaien, een warm gevoel vult mijn buik.... Zal hij mij herkennen? Als hij binnenkomt roep ik zijn naam. Ik zie zijn kopje draaien en hij rent op me af. Geen twijfel mogelijk, dit is pure herkenning. Wat een blijdschap, ik word van top tot teen begroet. Van blijdschap en enthousiasme plast hij over mijn laars. Het maakt niet uit, ik ben dolgelukkig. Wat heerlijk om hem weer even te knuffelen. Daarna is Jan aan de beurt, Django kan zijn geluk niet op, wat een verrassing. Weer terug naar mij, waar hij ineens zijn neus in mijn zak duwt. Hij heeft de lekkere snoepjes al gevonden. Natuurlijk krijgt hij er een paar. Dan is het toch echt tijd voor dat kopje koffie. Even kalmeren allemaal. Na alle verhalen over zijn streken en avonturen wordt het tijd om Sara en Wya uit de auto te halen. We gaan met zijn allen naar buiten. Als Django zijn moeder en zusje ziet, rent hij er op af. Sara vindt het allemaal erg spannend. Een vreemd terrein en vreemde mensen. Hoewel ze het fijn vindt Django te zien, voelt ze zich niet op haar gemak. Wyakin heeft daar totaal geen last van. We besluiten Sara na een korte tijd maar in de auto te zetten, ook voor haar eigen rust. Daenerys wil er wel even uit. Zij geniet ook van het weerzien met Django. Maar het mooiste is toch wel de interactie tussen zus en broer. Ze hebben dolle pret samen! Stoeien, rennen, kroelen en nog meer stoeien. Wat een feest. Zo'n eerste bezoek na het verlaten van het nest, is toch wel heel bijzonder. Maar helaas komt aan al het goede een eind, dus na een poosje is het weer tijd om te vertrekken. We geven de stamboom, het DNA profiel en het prachtige boek 'Een hond in wolfskleren' aan de nieuwe baasjes van Django en bedanken voor de gastvrijheid. Gelukkig weten we dat we elkaar snel weer zullen zien op de AVLS clubdag. Dat maakt het afscheid wat makkelijker.
In de auto op de terugreis, geniet ik nog even na. Lieve Django, wat is hij gegroeid. Hij gaat steeds meer op zijn vader lijken, hoewel ik er ook veel van Sara in zie. Hij heeft het goed in Oosteind! Dat geeft mij veel rust. Op de terugweg begint het weer te regenen, het maakt niet uit, we zitten droog in de auto. Het was een geweldige dag.
Na anderhalf uur rijden komen we aan bij Bosch en Duin. Als we de parkeerplaats opdraaien, begint Kira al te janken. Tja, die Duitse Herder kan een hoop lawaai maken, als ze enthousiast is. Jan neemt Kira en Daentje en ik laat mij voortslepen door Sara en Wyakin. Pfff, als Sara enthousiast is, moet je stevig in je schoenen staan! Maar na een flinke ruk aan de riem en een grote mond, is ze toch onder de indruk en krijg ik weer een beetje grip op haar. Het is gelukkig maar een klein stukje dat ze aangelijnd moeten blijven. Als het bordje "losloop gebied" in zicht is, klikken we de riemen los. Het is niet te geloven, maar hoewel de lucht nog erg donker is, is het inmiddels toch droog geworden, De honden rennen als een dolle vooruit. Gelukkig is het niet al te druk, door het regenachtige weer. De schoonheid van de natuur boeit mij altijd weer. We steken de grote gouden zandvlakte over naar het stuk hei. Natuurlijk rennen de hondjes direct op de grote waterplas af. Spetterend door het water, rennen ze achter elkaar aan. Wij nemen de route die om de plas heen loopt en fluiten even. Kira reageert altijd als eerste en rent op ons af, gevolgd door de andere drie. De hei is prachtig paars en steekt mooi af tegen het gouden zand. Het viertal moet even een aantal andere honden begroeten en dan lopen we weer rustig verder. We hebben niet al te veel tijd, want we moeten zo door naar Oosteind. We steken opnieuw de zandvlakte over om aan de overkant het bos een stukje in te gaan. Sara voorop, Kira direct volgend en Daenerys daar weer achteraan. Dan even niks en ten slotte Wyakin die erg haar best doen om de rest bij te houden. Het is een koddig gezicht. Als Sara ziet dat Wya wat achterblijft, draait ze om en rent terug. Even een lik over het kleine koppie en dan weer vooruit.
Als we weer bijna bij het pad zijn, lijnen we de dames weer aan. Daenerys voelt direct nattigheid en gaat erg langzaam lopen. Nee, die auto vindt ze toch nog steeds niet leuk, maar ja, er zit toch niks anders op. Hoe dichter we bij de parkeerplaats komen, hoe moeizamer het is om Daenerys mee te krijgen.... Ook Sara en Wya krijgen door dat de auto in zicht komt en hebben ineens niet meer zo'n haast. Kira boeit het allemaal niet, die springt zo de auto in. Als we allemaal weer zitten, stel ik de Tomtom opnieuw in. Nog een klein half uurtje en dan .....
Als we aankomen bij zijn nieuwe huis, worden we gastvrij onthaald. Maar ik moet nog even geduld hebben, want Django is nog op school. We krijgen een kopje koffie. Dan zie ik een auto het pad opdraaien, een warm gevoel vult mijn buik.... Zal hij mij herkennen? Als hij binnenkomt roep ik zijn naam. Ik zie zijn kopje draaien en hij rent op me af. Geen twijfel mogelijk, dit is pure herkenning. Wat een blijdschap, ik word van top tot teen begroet. Van blijdschap en enthousiasme plast hij over mijn laars. Het maakt niet uit, ik ben dolgelukkig. Wat heerlijk om hem weer even te knuffelen. Daarna is Jan aan de beurt, Django kan zijn geluk niet op, wat een verrassing. Weer terug naar mij, waar hij ineens zijn neus in mijn zak duwt. Hij heeft de lekkere snoepjes al gevonden. Natuurlijk krijgt hij er een paar. Dan is het toch echt tijd voor dat kopje koffie. Even kalmeren allemaal. Na alle verhalen over zijn streken en avonturen wordt het tijd om Sara en Wya uit de auto te halen. We gaan met zijn allen naar buiten. Als Django zijn moeder en zusje ziet, rent hij er op af. Sara vindt het allemaal erg spannend. Een vreemd terrein en vreemde mensen. Hoewel ze het fijn vindt Django te zien, voelt ze zich niet op haar gemak. Wyakin heeft daar totaal geen last van. We besluiten Sara na een korte tijd maar in de auto te zetten, ook voor haar eigen rust. Daenerys wil er wel even uit. Zij geniet ook van het weerzien met Django. Maar het mooiste is toch wel de interactie tussen zus en broer. Ze hebben dolle pret samen! Stoeien, rennen, kroelen en nog meer stoeien. Wat een feest. Zo'n eerste bezoek na het verlaten van het nest, is toch wel heel bijzonder. Maar helaas komt aan al het goede een eind, dus na een poosje is het weer tijd om te vertrekken. We geven de stamboom, het DNA profiel en het prachtige boek 'Een hond in wolfskleren' aan de nieuwe baasjes van Django en bedanken voor de gastvrijheid. Gelukkig weten we dat we elkaar snel weer zullen zien op de AVLS clubdag. Dat maakt het afscheid wat makkelijker.
In de auto op de terugreis, geniet ik nog even na. Lieve Django, wat is hij gegroeid. Hij gaat steeds meer op zijn vader lijken, hoewel ik er ook veel van Sara in zie. Hij heeft het goed in Oosteind! Dat geeft mij veel rust. Op de terugweg begint het weer te regenen, het maakt niet uit, we zitten droog in de auto. Het was een geweldige dag.
zaterdag 1 augustus 2015
Zo stil in mij.....
Een brok in mijn keel
een blok beton op mijn maag
tranen die prikken achter mijn ogen
Nee, niet huilen, even flink zijn nu...
zegt een stemmetje in mijn hoofd
Alles is goed doorgesproken
we hebben afgesproken om echt contact te houden
ik zal hem nog vaak gaan zien...
Maar de tranen zijn sterker
ik voel ze stromen over mijn gezicht als ik hem in de auto zet
Een laatste knuffel nog
wat is hij toch lief en mooi
Dag lieverd, hoor ik mijzelf zeggen
je gaat een nieuw avontuur tegemoet
in een fijn gezin,
waar je met de kindjes mag spelen
in een grote tuin
Het komt allemaal goed
Een laatste kus op zijn zachte koppie
wordt beantwoord door een likje over mijn neus
Het ga je goed, lieve Wahots
je hebt voor altijd een plekje in mijn hart!
Abonneren op:
Posts (Atom)