Van harte welkom op onze site. Wij zijn Jan en Gerrie Pols, groot liefhebbers van honden en wolfhonden in het bijzonder. Wij zijn lid van de Algemene Vereniging van Liefhebbers van Saarlooswolfhonden (AVLS). Daarnaast zijn we aangesloten bij World of Lupine Foundation (W.O.L.F.) een wereldwijde organisatie die staat voor het welzijn en verantwoord fokken van wolfhonden. We fokken af en toe in huiselijke kring een nestje Saarlooswolfhonden en Lupine Dogs. Gezondheid en karakter staan bij ons voorop! Wij voeden de pups op volgens het Puppy Culture Programma, zodat zij goed gesocialiseerd hun nieuwe leven tegemoet kunnen gaan. Op deze site kunt u meer lezen over onze honden en de nestplanning.
En dan zijn ze zomaar ineens al 6 weken oud.... Ik snap niet hoe dat kan, in mijn idee zijn ze nog maar net geboren.... Tja, dat bedoelen ze dus met de tijd vliegt. En als pupjes 6 weken oud zijn, betekent dat een bezoekje aan de dierenarts. Dus ondanks de hitte, zijn Wahots en Wyakin vandaag in de bench gezet en moesten ze even mee in de auto (met airco gelukkig). De heenweg ging nog wel, Wyakin had wel de rug van haar broertje totaal onder gekwijld, maar verder was alles erin gebleven. Bij de dierenarts werden ze eerst op de weegschaal gezet. Wahots is maar liefst 6,1 kilo en Wyakin is al 5,8 kilo. Het zijn echte beertjes hoor. Daarna moest de hele wachtkamer natuurlijk geïnspecteerd worden. Wyakin was al snel klaar, maar Wahots vond het allemaal reuze interessant, vooral het rek met speelgoed....
Toen we aan de beurt waren vond Wahots het toch allemaal erg spannend en hij zocht steun bij zijn grote nichtje Daenerys, die ook even mee was gegaan. Even een check up, en een prikje... De twee kanjers gaven geen kik, stoere doggies. Daarna moesten ze weer terug in de bench en in de auto.... Dat was net even te veel voor Wahots en na 5 minuutjes autorijden kwam de inhoud van zijn maag toch naar buiten. Tja, je bent een Saarloos of niet.... Gelukkig is het niet erg lang rijden. Thuis mochten ze natuurlijk lekker buiten in de ren en heb ik de bench maar even grondig gereinigd. Door alle spanning, lag Wahots binnen 3 minuten te slapen, zijn zusje een paar minuutjes later.
Tja, niet de leukste ervaring, maar het hoort er allemaal bij, en gelukkig zijn ze kerngezond en daar gaat het om!
"Hé, krijg nou, ...." Jan kan zijn zin niet eens afmaken, hij snelt zijn tuinstoel uit en rent het grasveld op. Wat blijkt, Wyakin heeft het voor elkaar om uit de buitenren te ontsnappen. Nu is onze tuin verder wel afgezet, dus erg gevaarlijk is het niet, maar het is gewoon niet de bedoeling dat ze zelfstandig de ren uitkomt natuurlijk. En zo zijn we dus aan de leeftijd aangekomen, waarbij de wolvenstreken gaan ontstaan. Nu wordt het opletten geblazen dus.
Meneer en mevrouw vinden overigens dat zij gewoon bij de grote honden los kunnen. Zo apart in de puppenren wordt niet meer gewaardeerd. Dus mogen ze inderdaad zo af en toe bij de rest. Daenerys moeten wij dan natuurlijk wel goed in de gaten houden, maar ze is erg lief en luistert goed als we haar zeggen zachtjes te doen. De tweeling heeft de grootste schik als ze zo bij de rest mogen dribbelen. Alles wordt onderzocht en de andere honden worden uitgedaagd tot spelen. Sara vindt het prima, maar houdt duidelijk wel een oogje in het zeil. Vooral Moos moet het "ontgelden", ach hij vindt het stiekem erg leuk hoor. Om de beurt duiken ze boven op hem. Als ze per ongeluk dit zelfde spelletje proberen bij Sam, komen ze van een koude kermis thuis. Rustig en voorzichtig laat hij hen merken dat er met hem niet te spotten valt. Bij Kira kunnen ze ook heel wat voor elkaar krijgen, maar Chase is soms wat onhandig, dus ook daar letten we goed op. En als de andere honden geen zin hebben in een spelletje, dan zoeken de twee schavuiten gewoon iets anders om mee te spelen. Zoals de bezem of de parasol standaard.
Wahots kijkt vaak even de kat uit de boom, maar als hij ziet dat Wyakin iets probeert, dan volgt hij al snel. Hij is een echte man, lekker relaxt en een ontzettende knuffelbeer!
Wyakin neemt in alles het voortouw, zij is een ongelooflijke boef. Voor de duvel niet bang, loopt zo op de andere honden af alsof ze heel wat voorstelt. Zij lijkt zeker niet op haar moeder, wij dachten meer aan haar vader, maar die schijnt als pup ook wel braaf te zijn geweest. Dus wij zijn eruit, Wyakin lijkt op haar oom Thorgal. Tja, dat wordt wel een portretje hoor!
Als ik in de tuinstoel in de puppenkamer zit, dwalen mijn gedachten af. "Mama, mogen wij in de ballenbak?" We zitten in de McDonalds en de kinderen hebben hun Happy Meal al naar binnen gewerkt. Het speelgoed dat erbij zit is al uitgebreid bekeken en nu is het tijd voor het grote werk, de ballenbak. Hoewel alles in mij schreeuwt "Neeeeee, dat is zo onhygiënisch, om maar niet te zeggen smerig, ik wil niet dat je daarin gaat!", hoor ik mijzelf toch rustig zeggen "Natuurlijk jongens, pas je wel een beetje op..." Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat wij met onze kinderen naar McDonalds gingen. Inmiddels zijn ze die leeftijd ruim gepasseerd.
Oei, dat doet zeer, meteen ben ik weer in het nu. Aan mijn voet zit een klein wolfje met hele scherpe tandjes. Wyakin wil aandacht en als Wyakin aandacht wil, dan weet ze precies hoe ze dat moet krijgen. Ik sta op en loop richting de ballenbak. Gisteren heb ik bij een vriendin wat spullen te leen gekregen, zodat ik voor de pupkes een mooi speelparadijs kan maken, waar McDonalds jaloers op kan zijn. Een ballenbak, een wiebeltol, een balanskussen, noem maar op. We doen natuurlijk niet alles tegelijk, maar de ballenbak heb ik als eerste opgezet. Ook de wiebeltol heb ik in de puppenkamer gelegd. Wyakin dook er meteen op af, zij is de brutaalste van de twee. Als Wyakin eenmaal heeft laten zien dat iets niet eng is, komt Wahots ook. De wiebeltol vinden ze erg interessant, maar het ballenbad is nog een beetje eng. Tot ik er zelf even in ga staan. Mijn tenen zijn namelijk nog altijd het meest favoriete speelgoed van de tweeling. Dus als mijn tenen in de ballenbak staan, dan duikt Wyakin er direct in om op jacht te gaan. En als Wyakin iets doet, dan komt Wahots er al snel achteraan. Moeder Sara komt even inspecteren of alles wel veilig is. Na een stoeipartij in de ballenbak ga ik op het vetbed zitten en wordt direct door twee kleine wolfjes besprongen. Ik geniet van dit heerlijke moment, lekker dollen en spelen met die schavuiten. Maar al snel worden ze toch moe, tja, ze zijn natuurlijk nog piepjong, dus hebben ze nog veel slaap nodig. Als Wahots onder de stoel in slaap valt, probeer ik stiekem de puppenkamer te verlaten. Wyakin ligt op het vetbed, ze kijkt me na.... te moe om achter mij aan te komen. En een minuutje later liggen beide pupkes lekker te slapen.
De zon schijnt onze kamer al vol in, als ik wakker word. Het is tijd om op te staan, ik hoor Daenerys al piepen. Terwijl ik naar beneden loop, realiseer ik mij dat het toch wel erg lekker is dat ik weer in mijn eigen bedje slaap. Eenmaal beneden begint het ritueel van de ochtend. Eerst alle honden even naar buiten, dan de puppykamer schoonmaken en vervolgens krijgen Daenerys en de pups iets te eten. Wahots en Wyakin vallen als hongerige wolven aan op het schaaltje vlees. Jan is inmiddels ook opgestaan en is met de koffie bezig. De heerlijke geur komt mij tegemoet in de puppykamer. "Zullen we maar buiten koffie drinken?", vraag ik hem. Hij stemt in. Maar voordat wij aan ons eigen kopje koffie toekomen, worden eerst de kleintjes in de buitenren gezet. Als we uiteindelijk aan ons welverdiende kopje koffie zitten, druipt het zweet ons van het voorhoofd. Het is ongelooflijk warm. Ja, ik weet het, we zouden niet mogen klagen, want in Nederland is het nooit goed, maar toch... Deze hitte is voor ons koelbloedige Nederlanders toch iets te veel van het goede. Maar ook de natuur heeft eronder te lijden. Het gras verdort, al sproeien we iedere avond, de bloemetjes laten hun kopjes hangen en de dieren zoeken de schaduw op.
Ook voor de pupkes is het erg warm, maar gelukkig hebben zij de meest koele kamer van het huis. Toch is dat in deze hitte nog erg warm. Buiten zorgt de grote oude appelboom met haar takken voor wat schaduw. Ik zet een badje neer met een klein laagje water, ook een grote waterbak, waar ze eventueel wat ik kunnen spetteren en... ik leg een natte handdoek, die een poosje in de koelkast heeft gelegen, op de grond. Honden koelen zichzelf door de voetzooltjes en de blote buikjes koel te houden, goed te drinken en te hijgen. Hoewel de vacht erg warm lijkt, is het ook wel wat isolerend! Door voor schaduw, water en voldoende koele ondergrond te zorgen, kunnen zij zichzelf dus aardig op temperatuur houden. In de ochtend mogen zij even naar buiten en als de zon op haar hoogst staat, liggen ze weer lekker binnen, dan is de puppykamer toch echt iets koeler dan buiten. Ook daar ligt een natte koude handdoek en ze weten hem goed te vinden. Tegen de avond koelt het wat af, dan is het tijd om wat actiever te worden. Sara heeft inmiddels hulp gekregen bij de opvoeding. Babysitter Kira neemt het zo nu en dan even van haar over, en zo zijn ze soms beide druk met de twee kleine schavuiten.
Wahots doet mij erg aan Sara denken, heel rustig en bedaard maar hij laat zich de kaas niet van zijn brood eten. Echt ondeugend is hij niet, af en toe wel speels natuurlijk en dat hoort ook.
Wyakin heeft meer van haar vader, niet alleen uiterlijk, maar ook heeft ze net iets meer pit. Ze is bij de meeste dingen net iets sneller dan Wahots. En zij is wel enorm ondeugend. Maar in het badje is het even de omgedraaide wereld. Wahots geniet van het water, maar Wyakin vindt het allemaal iets teveel van het goede. De handdoek is koel genoeg, het badje, daar klimt ze snel weer uit.
Maar ach, al die woorden, ik stop met schrijven, kijkt u maar gewoon zelf......
Een oorverdovend gepiep schalt in mijn oor. Het gaat voorzichtig over een in poging tot echt janken. Wyakin is het duidelijk ergens niet mee eens. Als ik mijn ogen open, zie ik wat er loos is. Mama Sara ligt onder mijn veldbedje en niet in de werpkist. Als Wyakin aandacht wil, dan vraagt zij daar dus duidelijk om. Maar mama Sara heeft er even geen zin in en blijft rustig onder mijn bedje liggen. Ik strek mijn arm, zodat mijn hand in de kist hangt. De kleine kruimels komen er direct op af. Het janken van Wyakin stopt en maakt plaats voor speel gedrag. Oei, die kleine tandjes beginnen toch echt pijnlijk te worden als ze je bijten. Door al het lawaai is Daenerys inmiddels wakker geworden, ik stap mijn bedje uit en ga naar de kamer om haar uit haar bench te laten. Maar daar is Wyakin het helemaal niet mee eens. Zodra ik mijn hand uit de kist haal, begint het gepiep en gejank weer op volle kracht. Ik laat de hondjes naar buiten en kijk dan om een hoekje in de kraamkamer. Sara is inmiddels de kist ingekomen, maar Wyakin vindt nu dat ik toch ook weer terug moet komen, ze staat op de dooddruk rand en hangt gevaarlijk ver over de rand van de kist. En ja hoor, terwijl ik bij mijzelf denk, straks floept ze eruit, kukelt ze over de rand. Het is direct stil, Sara kijkt mij ontredderd aan en kijkt daarna over de rand. Niks aan de hand, Wyakin huppelt al vrolijk door de ren. Nu begint Wahots ook geluid te produceren, hij wil zijn zusje achteraan, maar durft niet over de rand te kruipen. Ik til hem op en zet hem buiten de kist. Zo, dan kan ik gelijk even de boel verschonen, denk ik bij mijzelf. Het valt niet mee, zeker niet op blote voeten. Wyakin vindt het een prachtig spel om in mijn tenen te bijten. Oei, auw, oeps..... met veel moeite lukt het om het schone dek weer in de kist te leggen. Ik zet de pups weer in de kist, maar... daar denken zij zelf dus heel anders over. In mum van tijd zijn beiden weer over de rand gefrummeld en lopen ze opnieuw vrolijk in de ren. Ze hebben lol voor tien. Moeder Sara is maar weer onder mijn veldbedje gaan liggen. Na het speelkwartiertje gaan de twee hummels bij haar liggen. Alles slaapt.... De andere honden zijn inmiddels weer binnen en ik ga ook nog even liggen... 't is per slot van rekening weekend.
Later die dag, merken wij dat de pups steeds zelf de kist uit komen en er dan niet in terug kunnen. We besluiten daarom de kist maar weg te halen. Terwijl ik daarmee bezig ben, weet ik dat het ook tijd is om mijn veldbedje op te ruimen. Met gemengde gevoelens klap ik het in. Ik kan enorm uitkijken naar mijn heerlijke echte bed vanavond, maar ook weet ik dat ik die kleine rakkers zal missen zo 's avonds. Als het bed en de kist uit de ren zijn, maak ik de vloer even goed schoon en daarna leg ik het vetbed gewoon in een hoek op de grond. De pups lijken blij met deze nieuwe indeling van de ren en ook Sara lijkt er tevreden mee te zijn. Zij gaat er direct liggen en de tweeling grijpt gulzig naar een tepel.
's Middags mogen de boefjes weer even naar buiten. Het is prachtig weer, niet te warm, niet te koud. Onder de oude appelboom hebben we een buitenren neergezet, veilig achter het hek, waardoor de andere honden er niet bij kunnen. Eerst vinden ze het toch een beetje spannend, maar als ik bij ze in de ren kom zitten, beginnen ze er lol in te krijgen. En ook ik geniet met volle teugen. Heerlijk buiten in het gras zitten, zonnetje op je rug, pups op je schoot, wat een rijkdom!
De bevalling vond ik werkelijk iets bijzonders, en die eerste weken zijn ook erg mooi, maar dan..... Vanaf week drie gaat het echte werk beginnen. Ik slaap nog steeds in de kraamkamer, ik kan me er nog niet toe zetten om daar weg te gaan. Het is zo heerlijk om met het beeld van die twee kleine kruimels te gaan slapen. Maar vannacht voelde ik een nat neusje tegen mijn wang, een zacht gepiep volgde. Sara maakt mij wakker. Voorzichtig doe ik mijn ogen open en mijn ogen wennen aan het schemer. Eenmaal wakker, ruik ik ineens wat er loos is. Het stinkt echt een uur in de wind, je kunt je niet voorstellen dat zulke kleine lieve propjes zo'n lucht kunnen produceren. Sara had tot dat moment netjes alles steeds zelf opgeruimd, maar toen ik zag wat een grote hoop er lag, begreep ik heel goed dat ze het nu tijd vond, dat ik dat ging overnemen. Met mijn duffe hoofd ga ik een washandje met lauw water halen, want de pupkes zitten echt onder de smurrie, vooral Wyakin. Een voor een haal ik ze uit de werpkist en maak de billetjes schoon. Dan zet ik ze op het kleed van Sara. Nu heb ik tijd om het bed uit de werpkist te verschonen. Maar voor ik het weet, kruipen de kleine hummels door de hele ren. Ze hebben een plezier voor tien. Ik kijk voorzichtig waar ik mijn blote voeten zet en breng de vieze troep naar de badkamer. Dat wordt weer een wasje draaien vandaag. Nadat ik de kranten heb verwisseld voor droge exemplaren en een nieuw bedje erin heb gelegd, leg ik de puppenkinders terug in de kist. Sara stapt de kist in en kijkt mij dankbaar aan. Het is nog erg vroeg in de morgen, maar Daenerys heeft mij horen rommelen en vindt het nu ook tijd om uit de bench te komen. Ik trek mijn joggingbroek aan en schuif in mijn pantoffels. En zo sta ik een paar minuten later buiten, in pyjama, joggingbroek en toffeltjes. Als alle hondjes een plasje hebben gedaan, gaan we weer naar binnen. De rest van de dag merk ik hoe snel alles ineens gaat. De tweeling is morgen drie weken oud. Dat is een belangrijke leeftijd. Nu gaan ze het leven buiten de werpkist ontdekken en mogen ze voorzichtig vast voedsel gaan eten. Als de zon 's middags schijnt, tillen Jan en ik ieder een pupje op en nemen ze mee naar buiten. Sara volgt ons natuurlijk op de voet. Alleen Kira mag ook mee naar buiten, de rest van de honden nog even niet. Niet alles tegelijk, zeg ik altijd maar. Buiten ruikt Kira voorzichtig aan de pups, ze is er erg lief voor. Sara vindt het prima. We hebben het kleine grut ook even in het gras gezet, zo wennen ze aan allerlei verschillende ondergronden. Na een minuut of tien was het genoeg. Zo'n eerste keer is al indrukwekkend genoeg. Eenmaal weer terug in de kist, vallen ze al snel als een blok in slaap. Toen ik later die dag het eten van de honden aan het klaar maken was, hield ik een klein schepje vlees achter. Dat deed ik op een schoteltje en verdunde het iets met puppy melk. Sara was net even naar buiten, dus de tweeling was maar saampjes. Een mooi moment om te zien of ze al iets wilden eten. Nou, reken maar. Ze vielen aan als hongerige wolven. Een prachtig gezicht, ieder aan een kant van het schoteltje, kopje aan kopje...
Het worden nu echte hondjes, ze spelen samen en waggelen wat door de kist. Af en toe pakt er één het speeltouwtje wat er in de kist ligt. De ontwikkelingen gaan nu razend snel. En wij? Wij krijgen het drukker en drukker, maar het blijft intens genieten!
