Van harte welkom op onze site. Wij zijn Jan en Gerrie Pols, groot liefhebbers van honden en wolfhonden in het bijzonder. Wij zijn lid van de Algemene Vereniging van Liefhebbers van Saarlooswolfhonden (AVLS). Daarnaast zijn we aangesloten bij World of Lupine Foundation (W.O.L.F.) een wereldwijde organisatie die staat voor het welzijn en verantwoord fokken van wolfhonden. We fokken af en toe in huiselijke kring een nestje Saarlooswolfhonden en Lupine Dogs. Gezondheid en karakter staan bij ons voorop! Wij voeden de pups op volgens het Puppy Culture Programma, zodat zij goed gesocialiseerd hun nieuwe leven tegemoet kunnen gaan. Op deze site kunt u meer lezen over onze honden en de nestplanning.

Nieuws

Dit jaat verwachten wij helaas geen nestje

woensdag 24 juni 2020

Kamperen in eigen huis

Daar zit ik, op mijn blauw met wit gestreepte campingstoeltje in de kraamkamer. Laptop op mijn schoot. Ik hoor uit de werpkist de ademhaling van Romy zachtjes en ritmisch daarbovenuit komen de piepgeluidjes en het zachte kreunen van de pups. Heel af en toe ineens een hard hoog piepje of een heel klein blafje. Alles ligt in volmaakte rust te dromen. Hier kan ik intens van genieten.
Uren kan ik voor of in de werpkist zitten en gewoon kijken en luisteren naar al dat moois. Maar er is werk aan de winkel. Want naast het genieten, wordt het nu ook een drukke tijd. Al vanaf een week voor de geboorte, leef ik bijna alleen maar in de kraamkamer.
Het is een soort vakantie in eigen huis. Ik heb mijn campingstoeltje, mijn campingtafeltje en 's avonds leg ik mijn matrasje op de grond. De week voor de bevalling is het om Romy zo goed mogelijk op haar gemak te stellen, zodat de plek waar ze gaat bevallen vertrouwd wordt.
De week na de bevalling is het om alles goed in de gaten te houden. Want.... de pups moeten voldoende kunnen drinken, en om dat te controleren worden ze iedere dag gewogen. Ik let op of moeder niet per ongeluk op een van de kruimeltjes gaat liggen. Het vetbed (kleed) in de werpkist moet iedere dag verschoond worden. De vloer wordt iedere dag gepoetst. De temperatuur van Romy wordt gemeten en alles, maar dan ook alles wordt vastgelegd, een hele administratie!
Maar eerlijk is eerlijk, het is meer een soort luxe camping, glamping heet dat tegenwoordig. Want ik heb een tent met roomservice. Jan staat met alles voor mij klaar. Hij brengt de koffie en komt dat dan natuurlijk even gezellig bij mij opdrinken terwijl hij van de pups geniet. Hij brengt lunch, zorgt voor de andere honden en katten en doet allerlei andere vervelende huishoudelijke activiteiten. Zonder die back-up is het niet te doen, eerlijk is eerlijk!
Vanaf dag 3 beginnen we met het Puppy Culture Program. Een programma dat ervoor moet zorgen dat de pups uitgroeien tot stabiele, goed gesocialiseerde en gezonde honden. En dan heb ik het nog niet over de tijd dat mama de pups niet meer schoon houdt. Want zodra de pups vast voedsel gaan eten, houdt moeder het voor gezien. Dan mag ik heerlijk al het afval dat zij produceren gaan opruimen. Tja, het is nu eenmaal niet alleen rozengeur en maneschijn. Naast het genieten is het ook vooral heel, heel, heel veel werk! Maar ik doe het met liefde! Want zeg nou zelf, wie zou nou niet hemel en aarde bewegen voor zo'n koppie......



zondag 21 juni 2020

Een lange zware nacht.

Het is zondag 21 juni 2020 19.00 uur. Jan en ik hebben net even een pizza gegeten. Ik ben ongelooflijk moe, maar als ik naar de werpkist kijk, stroomt er een liefdevolle energie door mijn lijf, waardoor ik de wereld weer aan kan. Daar ligt Romy, ze kijkt vol trots en liefde naar de zeven kleine kruimeltjes die om haar heen liggen. Wat een rijkdom.

Maar aan dat prachtige puppengeluk is wel wat vooraf gegaan.....
Al een paar nachten slaap ik nu in de kraamkamer bij Romy. Op deze manier went Romy aan de kamer en de werpkist. De eerste nacht was het erg onwennig allemaal en dus sliep ik niet zo best. De tweede nacht ging iets beter, maar ja, een kampeerbed is natuurlijk niet echt heel comfortabel. Omdat Romy ook steeds probeerde om bij mij op het kampeerbedje te klimmen of eronder te schuifelen, heb ik het matrasje er maar afgehaald, het bedje opgeklapt en ben ik op de grond gaan liggen, ook geen luxe maar ach, je moet er iets voor over hebben. Romy vindt het wel een top idee, dat matras op de grond. Zo kan ze fijn ieder uur wisselen van werpkist naar matrasje tegen vrouwtje aan en dan weer de werpkist. Dat ik door deze wisselingen weinig slaap krijg, beseft ze natuurlijk niet.
Het is zaterdag 20 juni, het zal de vierde nacht zijn dat ik bij Romy ga slapen, maar deze nacht komt er echt helemaal niets van slapen. Keurig op dag 63 na de eerste dekking, zakt de temperatuur en ik weet, nu kan het ieder moment gebeuren. Ik zeg nog optimistisch tegen Jan dat ik maar een beetje op tijd naar bed ga omdat ik dan nog even een dutje kan doen voordat het gaat beginnen vannacht. Maar als ik op mijn matrasje op de grond ga liggen, begint Romy weer met haar gedraai. Dit keer is ze een stuk onrustiger dan de andere nachten. Ze hijgt zwaar en als ze ook nog gaat proberen om een hol te graven in mijn matras, weet ik genoeg. Ik sta op, vouw mijn matrasje dubbel (ja, zo dun is het dus) en parkeer het tussen de puppy panelen en de boekenkast in. Dan vouw ik de campingstoel uit, die in het hoekje van de ren klaar stond. Ik verzoek Romy vriendelijk maar dringend om in de werpkist te gaan liggen en zet mijn stoel er pal voor, zodat ik dicht bij haar ben. Het is inmiddels middernacht, de start van zondag 21 juni. Romy draait en draait en wil er dan toch weer uit. Ze glipt langs mij heen en wil in de hoek van de ren een plas doen. Maar terwijl ze plast, komt er een fikse wee en ik zie al een kopje uitsteken. Ze schrikt er zelf van en snelt terug naar de werpkist waar binnen no time het eerste pupje uitgeperst wordt. Ik help haar door met de handdoek het pupje droog te wrijven en zodra ze gaat likken, geef ik haar complimenten. Juist, dat moet je doen! Goed zo! Ze kijkt me trots aan als we het pupje horen piepen.
Lieve kleine Dappere Dodo
Ze likt het verder helemaal schoon, maar dan, als ik het pupje wil aanleggen bij een van haar tepels, zie ik het. Het snuitje is niet helemaal zoals het moet, het lijkt iets te spits. En ik kijk nog eens goed, en als het bekje open gaat is er geen twijfel mogelijk. Dit pupje, een prachtig wolfsgrauw reutje heeft een grote spleet in zijn gehemelte, palatoschisis. Het is een aandoening die behoorlijk ernstig is en ik weet direct dat de kans van dit pupje heel klein is. Dat is geen mooie start van een bevalling, ik moet even mijn tranen wegslikken. Natuurlijk weet ik dat dit wel vaker voorkomt maar toch, waarom nou toch weer, zo jammer en verdrietig dit. Toch lijkt het pupje te willen drinken en even heb ik toch hoop. Misschien dat deze Dappere Dodo het wel gaat redden. We geven hem even een kans. Romy lijkt ook goed door te hebben dat er iets mis is met zijn bekkie, want ze heeft veel interesse in dat gebied. Maar ondanks dat, is ze erg blij met hem. Nu is het even rustig, Romy kan bijkomen van deze plotselinge bevalling en ze geniet van haar kleine mannetje.
Hij heeft toch een beetje een zuigreflex, maar als hij daarna gaat slapen, moet hij regelmatig naar adem snakken. Toch naar om te zien. Maar hij lijkt er zelf niet zo heel erg veel hinder van te hebben, hij slaapt rustig.
Inmiddels stuur ik de eigenaren van Endor een appje. Hoewel het al laat is, krijg ik direct bericht terug. Zij leven zo ontzettend met ons mee, dat is prachtig. Per slot van rekening hebben de pups ook heel wat DNA van papa Endor. In het wild, bij wolvenroedels heeft de reu echt zijn eigen taak in de opvoeding van de pups. Bij onze honden natuurlijk niet meer, maar dat neemt niet weg dat wij altijd de eigenaren van de reu zoveel mogelijk bij alles betrekken. En het is ook heerlijk om de steun van hen te krijgen als dat nodig is! De tijd tikt gestaag door en er is al heel wat tijd verstreken sinds de geboorte van de kleine Dappere Dodo.
Net als ik mij zorgen begin te maken over de tussenperiode tussen de eerste pup en de volgende weeën, begint er weer wat samen te trekken in het buikje van Romy. Om 01.45 wordt pup 2 geboren. Hij ligt in stuit, dus ik help wat om hem eruit te halen. Daarna pakt Romy het likken direct goed op. Het is een bosbruine reu.
Weer volgt er een lange adempauze. Zowel pupje 2 als het eerste pupje proberen te drinken. Maar het is toch pijnlijk duidelijk dat Dappere Dodo er veel moeite mee heeft. Om 3 uur 's nachts dienen de volgende persweeën zich aan. En goed 5 minuten later wordt er een beer van een pup geboren. Hij is zo groot dat ik ook deze keer even moet helpen. Als zijn reusachtige kop eruit is, floept het lichaam er soepel achteraan. Romy likt en likt en ik zie dat er dit keer een wolfsgrauwe reu(s) is geboren.



Nu is ze aardig op gang en de tussenpauze tot de volgende pup is wat minder lang. Om 5 voor 4 wordt het vierde pupje geboren, het is een bosbruin reutje met in zijn kielzog om 5 over 4 een bosbruin teefje. En het blijft nu snel gaan want om kwart over 4 wordt het zesde pupje geboren, een piepklein bosbruin teefje. Ondanks dat ze klein is, begint ze nadat Romy haar heeft gewassen, direct te drinken. Klein, maar sterk!
Nu is er even tijd om op krachten te komen. Romy wast alle pups nog eens een keer en ze gaan allemaal lekker aan de melkbar, behalve Dodo, die slaapt. Ik maak me ernstige zorgen, het ziet er toch niet goed uit voor hem, mijn wolfhondenhart breekt.
Om 5.45 uur, het is al licht buiten, wordt er opnieuw een pupje geboren. Romy likt het netjes, maar ik zie het al snel. Dit pupje leeft niet meer. Ik probeer nog met de handdoek om even flink te wrijven, in de hoop dat het hartje toch opstart, maar het mag niet baten. Het is een mooi rood meisje, ze ziet er perfect uit, maar er zit helaas geen leven in. Ik kijk even aan of Romy haar zelf wil opruimen, maar dat is ze niet van plan. Ik kijk haar aan en probeer te voelen wat ze wil. Dan haal ik het pupje bij haar weg, voorzichtig rol ik het in een stukje keukenrol. Jan zal het buiten begraven. Ze laat het gelaten toe en ik zie en voel dat ze het ermee eens kan zijn.
Weer is er een uurtje adempauze. Romy is moe en kan de rust even goed gebruiken. Er zijn inmiddels 7 pups geboren. De dierenarts had van de foto gezegd, dat ze niet zeker was of er 6 of 7 in zaten. Maar ik twijfelde eigenlijk meer tussen 7 of 8 pups. En nu dat nummer 7 was geboren wist ik zeker dat ze nog niet klaar was. Ik voelde duidelijk nog wat zitten. Ik was niet heel optimistisch omdat pupje 7 levenloos was geboren. Ik ging er eigenlijk vanuit dat nummer 8 ook levenloos ter wereld zou komen. Maar om 7 uur komt her een enorme bosbruine reu ter wereld. Wederom moest ik helpen, weer zo'n kneiter van een wolvenkop. Zowel Romy als ik waren door het dolle heen, dat dit reusje vol leven zat. Na een uitgebreide wasbeurt ging meneertje direct aan de melkbar. Ook de andere pups legde ik bij haar tepels. Allemaal op Dodo na, begonnen ze gulzig te drinken. Dodo, had alles nodig om gewoon adem te kunnen halen, hij werd steeds zwakker. Inmiddels was niet alleen Romy versleten, zelf was ik ook behoorlijk moe. Na verschillende nachten slecht slapen en nu een nacht lang vroedvrouw spelen, zat ik er flink doorheen. Ik dommelde af en toe een beetje weg in mijn opklapstoel bij de werpkist. Romy ging er een paar keer uit om even te plassen. Ik zag dat ze dan ook weer een beetje weeën kreeg. Het zou toch niet? Nee, dat was vast en zeker gewoon wat naweeën om de troep eruit te duwen. Maar om kwart over 9 werd ze toch weer behoorlijk onrustige en draaide en wilde graven. Ik zag haar buik strak worden en ik wist het. Nummer 9 was onderweg. Ik ging er niet vanuit dat het zou leven, want er had weer 1,5 uur tussen gezeten. Maar niks was minder waar. Om half 10 werd er een prachtig redelijk groot bosbruin teefje geboren. Vol levenslust, die na haar wasbeurt ook direct de tepel wist te vinden. Nou, wat een leuk cadeautje was dat zeg.
Tevreden zakte ik weg in mijn opklapstoeltje. Ik was doodmoe en had behoorlijk pijn in mijn spieren en rug. Jan zou de wacht even overnemen zodat ik even kon bijkomen in een lekker heet bad. Ik zat nog maar net goed 10 minuten toen hij belde. Hij dacht dat Romy nog meer weeën kreeg. Ik stelde hem gerust dat het dan toch altijd nog even duurde maar kwam wel direct uit bad. Toen ik weer in de kraamkamer kwam lag Romy te slapen. De weeën waren weggezakt. Met alle pups ging het goed, behalve met de dappere kleine Dodo. Ook Romy wist dat er iets mis was met deze kleine man, maar ze wilde niet opgeven. Maar ik kon het niet meer aanzien en belde de dierenarts om te overleggen. Tja, redden zou kunnen, met sondevoeding en dan later een operatie om het gehemelte te sluiten. Maar ze was er eerlijk over, dit pupje zou altijd een zorgenkind blijven met veel bijkomende gezondheidsproblemen. In goed overleg met de dierenarts besloten we daarom om Dodo uit zijn lijden te verlossen. Jan nam hem mee naar de kliniek om hem in te laten slapen. Het was erg verdrietig, Romy was er flink door van de kaart. Hartverscheurend is zoiets. Romy is erg gevoelig voor verlies. Toen twee jaar geleden een van de pups van Wya overleed, was Romy ook ongelooflijk verdrietig. Ik probeerde contact met haar te maken, hield haar liefdevol vast en sprak tegen haar. Samen waren we verdrietig, even echt heel verdrietig. Hoewel dit de beste oplossing was, was het moeilijk, voor haar en voor mij. In de werpkist begonnen de andere pups te piepen, dat was goed. Ze wilden drinken. Romy keek naar de werpkist en stapte er gelaten in.
Toen ik alle pups aanlegde bij haar, herstelde ze weer langzaam van haar verdriet en begon ze weer te genieten. Ze is een goede, trotse en gelukkige moeder en ik ben super trots op haar!
Het is gewoon prachtig om te zien.
Ik ben nog steeds doodmoe, maar als ik kijk naar de zeven puppenkinders dicht tegen mama Romy aan, stroomt mijn hart over van geluk! Het genieten is begonnen!

maandag 15 juni 2020

Wat gaat het snel

Zo ben je nog bezig met de planning, zullen we haar wel of niet laten dekken.....
En zo zit je ineens op dag 58 van de dracht. Wat gaat het toch snel. We hebben inmiddels de echo en de röntgenfoto achter de rug. Afgelopen week kon ik als ik mijn hand op haar buik legde ook duidelijk de pupjes voelen krioelen daarbinnen. Met de stethoscoop is het mogelijk om de hartjes te horen, wat gaat dat snel en wat een prachtig geluid. En nu? Dag 58 is het duidelijk zichtbaar. De beweging in het buikje van Romy. We zijn inmiddels ook begonnen met het bijhouden van de temperatuur, want dat is een goede indicatie van wanneer de bevalling zich aankondigt. De pupjes zijn nu allemaal in principe levensvatbaar, dus het zou ieder moment kunnen beginnen. De normale temperatuur van Romy ligt rond de 37,5 en 38 graden 's morgens iets lager, 's avonds iets hoger. Als de temperatuur ineens een stuk gaat zakken, weten we dat er binnen 24 uur een bevalling gepland staat. Het wordt dus een spannende week!

De temperatuur kaart

BEWEGING IN DE BUIK

 

dinsdag 9 juni 2020

Even lachen voor de foto


Het is dinsdag 9 juni. Eigenlijk nog maar 51 dagen na de eerste dekking. Iets te vroeg misschien voor een röntgenfoto maar we wagen het er toch op. We zijn echt super nieuwsgierig. Op de echo, die we eerder lieten maken, was duidelijk te zien dat ze drachtig was maar toen zag de dierenarts maar 3 pupjes. Tot nu toe hebben we steeds kleine nestjes gehad en die komen vaak met de nodige problemen zoals een keizersnede. Maar bij Romy hebben we allemaal het gevoel dat het er echt meer zijn. Toch probeer ik niet al te veel te hopen, ik ga maar uit van drie dan valt alles mee. We hebben een afspraak bij Margriet, een zeer ervaren dierenarts. We zouden om 14.00 uur aan de beurt zijn, maar om 14.35 zit ik nog steeds met Romy in de wachtkamer. Jan is maar niet eens meegegaan want er mag er toch maar 1 mee naar binnen vanwege de corona maatregelen. Romy ligt superlief en rustig op de grond, haar billen op mijn voeten. Er zijn allerlei kleine hondjes binnen met grote monden, dus een geblaf van jewelste. Romy is de rust zelve en menig eigenaar zie ik jaloers kijken. Ik krijg een opmerking over haar lieve rustige gedrag. Ja, heel fijn, dat is waar, maar ik weet dat ze het zeker niet fijn vindt daar in die wachtkamer. Dat geldt natuurlijk eigenlijk voor alle hondjes daar. En dan loopt het ook nog zo uit. Maar we kunnen niet anders dan rustig wachten en dat doen wij dus maar. Om 14.40 komt Margriet ons halen. Yes, eindelijk. Hoewel bij de meeste dieren de eigenaar het dier, bij binnenkomst in de behandelkamer, aan de assistente moet geven, wordt bij ons een uitzondering gemaakt. We komen al jaren bij deze kliniek en ze kennen ons en de honden goed. Een Saarloos kan je niet aan de assistente afgeven, dus mag ik gewoon mee naar binnen. De assistente vraagt nog even aan Margriet of ze nodig is, maar Margriet zegt dat wij het samen wel redden. En daar heeft ze gelijk in. We leggen Romy op de tafel en in alle rust maakt Margriet de spullen in orde. Het apparaat maakt veel herrie en wat ik dacht gebeurde, Romy bewoog precies op het verkeerde moment. De eerste opname was bewogen. We gingen voor de herkansing en dit keer wist Romy wat er zou gebeuren dus bleef ze netjes stil liggen. En toen was het wachten tot de foto ontwikkeld was en op het computerscherm zichtbaar werd. Ik hield mijn adem in….. Toen ik de foto duidelijker zag worden, maakte mijn hart een sprongetje. Margriet begon te tellen en zoals ik al zag, het waren er duidelijk meer dan drie. Ze kon er 6 duidelijk zien en twijfelde iets over een zevende. Dolblij verliet ik de praktijk. Dit was een mooie dag!



zondag 15 maart 2020

Nestplanning 2020

De dames Romy en Grace zijn er klaar voor. Ze hebben alle gezondheidstesten met vlag en wimpel gehaald en zitten tegen de loopsheid aan. Ze hebben de keurige leeftijd van bijna 3 jaar oud en het mag nu dus wel gaan gebeuren. We zijn op zoek gegaan naar mooie, maar vooral ook gezonde en lieve mannen voor onze meisjes. En die hebben we gevonden. Met trots kunnen we u vertellen dat we twee nestjes gepland hebben voor dit jaar.

Ten eerste het raszuivere Saarlooswolfhonden nest. De pups uit dit nest zullen stambomen krijgen van de Raad van Beheer (of een export stamboom waarmee een stamboom kan worden aangevraagd in het land waar de hond komt te wonen).
We hebben hier gekozen voor de combinatie van:
Romy met Endoran. Twee geweldige honden. Romy heeft een echt Saarloos karakter en is behoorlijk terughoudend. Endor is echter een echte knuffelkont en zeker niet terughoudend. Endor is drager van het gen dat de bosbruine kleur veroorzaakt en dit betekent dat er zowel wolfsgrauwe als bosbruine pups verwacht worden.
Heeft u interesse in een pup uit deze prachtige combinatie, kijk dan even onder het tabblad Pup Anvraag Procedure voor meer informatie.


Het tweede nestje dat we op de planning hebben staan, is zeker zo mooi. Het gaat hierbij om de Lupine Dog. Een wolfhond zonder stamboom van de Raad van Beheer omdat het om een niet erkend ras gaat. Wel krijgt u een afstammingsbewijs mee. We hebben bij dit nest gekozen voor een combinatie van Grace, een classic Lupine Dog (dit betekent dat de hondse eigenschappen de overhand hebben over de wolfeigenschappen, in volksmond ook wel low-content wolfhond genoemd)  met Kaoui een intermediate Lupine Dog (dit betekent dat de wolfeigenschappen wat meer de overhand hebben dan bij de classic, in de volksmond ook wel mid-content wolfhond genoemd).  Vanzelfsprekend draagt Grace het gen van bosbruin en ze zal dit aan een aantal pups doorgeven. Kaoui draagt het gen van de kleur blauw en zal dit aan een aantal pups doorgeven. Omdat Kaoui geen bosbruin draagt en Grace geen blauw, zullen alle pups de wolfsgrauwe kleur hebben.
Beide honden zijn wat terughoudend maar niet overdreven terughoudend. Houd u er rekening mee dat het wolfkarakter wat meer op de voorkomt komt, dus het is geen makkelijke hond om op te voeden. Ga niet af op uiterlijk alleen maar bedenk goed of u de hond kunt bieden wat hij nodig heeft! Heeft u interesse in een pup uit deze combinatie, kijk dan even onder het tabblad Pup Anvraag Procedure voor meer informatie.




zaterdag 10 augustus 2019

TO BEnch or not TO BEnch, that's the question...

Naar aanleiding van een post op facebook over een geschikte bench voor de Saarloos bedacht ik dat het geen kwaad zou kunnen om eens een blog te schrijven over het belang of de onzin van een bench. Want de bench kent duidelijke voorstanders en tegenstanders, in de "normale" hondenwereld en al helemaal in de wolfhondenwereld.
Laat ik beginnen met de sleutel voor succes. Die is namelijk voor beiden hetzelfde. Of je jouw hond nu wel of niet in de bench wilt doen.... de sleutel voor succes is training!
Immers als je de hond niet in de bench wilt doen, zal je hem moeten trainen in het alleen thuis blijven zonder "wolvenstreken" uit te halen. Als je de hond wel in de bench wilt doen, zal je hem moeten trainen zodat hij dit zonder paniek kan.
Trainen, geduld, belonen, geduld en vooral veel geduld (of had ik dat al gezegd)....

Hoe dan ook, nu naar de motivatie voor de bench of juist tegen de bench. Ieder mens heeft een mening en iedereen is dus bevooroordeeld, ik ook. Dus laat ik beginnen met zeggen dat ik voor de bench ben. Dat maakt natuurlijk dat ik de argumentatie van de tegenstanders niet deel, maar ik zal ze toch benoemen. Veel tegenstanders stellen dat een hond ongelukkig is in een bench, vinden het niet noodzakelijk of zien het zelfs als vrijheidsberoving en zien de bench als gevangenis. Eerlijk is eerlijk, voor een deel is dat waar..... Hoe je het ook wendt of keert, een bench is een stukje vrijheidsberoving. Maar is dat dan direct zo verschrikkelijk????? Daar kom ik straks op terug.
Dan de voorstanders, waaronder ik dus... Wij vinden de bench wel noodzakelijk. Niet omdat de hond anders onze bezittingen sloopt (hoewel het daar ook wel handig tegen is) maar vooral omdat er momenten in ieder hondenleven kunnen zijn waarop het nodig is om in een bench te kunnen. Hier ga ik eerst even verder op in.

Noodzakelijk?
Ja, soms kan een bench noodzakelijk zijn. Ik heb dat helaas aan den lijve ondervonden en ik gun het werkelijk niemand! Maar er kunnen medische oorzaken zijn waardoor de hond absolute rust moet hebben. En jammer genoeg kan je tegen een hond niet zeggen, lieverd je bent ziek je mag niet bewegen..... want geloof me, dat krijg je helemaal niet voor elkaar, zelfs niet met veel geduld. Wie ons kent, kent het verhaal van Sara. Sara onze Saarlooswoofhond heeft veel medische tegenslag gehad. (Sara's Story) Nu gaan we er niet vanuit dat iedere hond dit mee hoeft te maken, maar een van de medische ingrepen was vanwege een knieblessure. En helaas komt dit nogal eens voor, vooral bij grote rassen, zoals onze Saarlooswolfhonden. Na de ingreep is rust erg belangrijk en de dierenarts zal dan zelf het woord benchrust gebruiken. Maar als de bench geen veilige haven is voor jouw hond, dan heeft hij al helemaal geen rust in de bench, dan ontstaat er grote paniek! Benchrust moet juist dat zijn, Rust in de Bench..... Het gaat dan dus niet om vrijheidsberoving om maar om noodzakelijke Rust.


Een tweede reden kan zijn dat je meerdere honden hebt. En bij wolfhonden komt agressie tegen honden van hetzelfde geslacht toch echt regelmatig voor. Wij hebben veel teven, logisch als je fokt. Het is eigenlijk altijd goed gegaan en daar was ik heeeeeel blij om. Maar we hebben altijd in ons achterhoofd gehouden dat het mis zou kunnen gaan. Nadat onze Sara, die een prachitge rustige en stabiele roedelleidster was, is overleden kwam er onrust in de roedel. En onrust tussen teven lijdt tot gevecht. En als teven eenmaal hebben gevochten, dan blijft er altijd kans op herhaling. Als teven echt "de pik" op elkaar hebben, kan je niets anders dan ze scheiden of je moet er een herplaatsen. Zelf zou ik het verschrikkelijk vinden om er een te herplaatsen. Ik snap dat het soms, zeker in dit soort situaties bijna niet anders kan, maar toch. Maar wij hadden door het wegvallen van Sara dus een echt tevengevecht. Een gevecht op leven en dood als je niet ingrijpt. Gelukkig konden we wel ingrijpen en viel het allemaal mee met de verwondingen. Beide teefjes een poosje aan de antibiotica en klaar. Maar nu we weten dat Wya en Romy niet meer bij elkaar kunnen, hebben wij dat hier alsvolgt opgelost. Om de beurten gaan er teven in de bench. Als Wya in de bench gaat, gaat ook Lexi. Zij is een oud Grieks herplaatsertje en vindt de drukke Engelse meiden helemaal niks. Dus Wya en Lexi in de bench en Grace en Romy vrij. En dan na een poosje gaan de Britse troela's (Grace en Romy dus) in de bench en mogen Lexi en Wya los. Iedereen tevreden en niemand hoeft herplaatst te worden.

Tja, als je 1 hond hebt, is dat natuurlijk nooit nodig, maar ook dan kan je bedenken dat er momenten zijn waarop het handig zou zijn dat ze in een bench kunnen. Vooral door het medische verhaal van Sara ben ik gaan realiseren hoe belangrijk het is om je hond een rustplek te gunnen. Gelukkig hebben wij altijd van jongs af aan de honden geleerd in de bench te kunnen. Dus was het bij Sara geen probleem en nu bij de andere honden ook niet. Maar ik heb er wel door geleerd dat ik mijn pupkopers altijd op het hart druk om de hond in ieder geval te leren in de bench te kunnen. Ook leren wij de pupjes van heel jongs af aan al dat de bench ok is. Zodra de werpkist uit de puppenkennel gaat, gaat de bench erin. Moederhond is dat gewend en gaat er lekker in liggen. Pupjes leren zo dat het helemaal geen eng ding is en zijn al heel jong gesocialiseerd op de bench. Dus aanleren dat het een veilige plek is en in ieder geval 1 keer per week een poosje erin. Want als je het alleen aanleert als ze pup zijn en het dan nooit meer doet, zullen ze alsnog in paniek raken als het nodig is.

Dan zou ik nog even terugkomen op het stukje vrijheidsberoving, want dat is het natuurlijk wel. Zelf ben ik werkzaam in het onderwijs, ik ben pedagoog en dus veel bezig met kinderen. Ook daar is sprake van vrijheidsberoving. Als baby worden ze in de box gelegd en de meeste speeltuinen hebben toch echt een hek eromheen. Maar daar zien we het niet als vrijheidsberoving maar als verantwoordelijk zijn voor de veiligheid. We passen een stukje vrijheidsberoving toe als maatregel om onze kinderen veilig te laten zijn. Waarom zouden we dit dan niet bij onze honden mogen doen? Zouden we bij hen ook niet verantwoordelijk moeten zijn voor hun veiligheid? In mijn ogen wel. Dat betekent dus in sommige gevallen een beetje vrijheidsberoving. In de vorm van een bench of in sommige gevallen in de vorm van een muilkorf, ook zo'n onderwerp van discussie.

Veiligheid staat natuurlijk wel voorop. De honden kunnen als ze in de bench zitten en je bent niet thuis natuurlijk ergens van schrikken. Dit hebben wij een keer meegemaakt. We hebben het 1 keer gehad dat we thuis kwamen en dat er bij een van de Saarloosjes een pootje klem zat in de draadbench. Dat was niet fijn. Ze was ergens van geschrokken en alsnog in paniek geraakt. En dat is direct ook een van de nadelen van de bench. Dit is waarom wij voor de heavy duty bench hebben gekozen. Dat is een extra stevige bench en weinig kans op schade door aan de tralies te klauwen. Dan terug naar het sleutelwoord. Training! Training is van groot belang om ervoor te zorgen dat die bench dus niet als gevangenis wordt ervaren maar als veilige rustplek. Als de hond de bench ziet als veilige rustplek, zoals een kind een box ziet en bij een speeltuin zelfs blij is om erin te gaan, dan wordt vrijheidsberoving ineens verantwoordelijkheid. Training, geduld, belonen, nog meer trainen en de hond leren wat een bench echt is. Een veilige haven waar hij zijn rust kan vinden. En iedere hond houdt van tijd tot tijd van rust!

Maar goed, dat is mijn bescheiden mening. Ik hoop dat ik mensen aan het denken zet met dit blog. Maar wat ik altijd erg belangrijk vind... Laten we het erover eens zijn dat we het oneens mogen zijn. Dus vind jij na dit blog de bench nog steeds onzin, dan vind ik dat prima!

zondag 2 december 2018

Silva Amica dag

Het is zaterdagochtend half 7 als ik mijn bed uitkom. Het is nog rustig beneden, maar zodra ze mij op de trap horen is dat over. Het is altijd weer een kunst om de keukendeur open te krijgen en een nog grotere uitdaging om er ongehavend doorheen te komen. In de keuken wachten een aantal hondjes met smart om tegen mij op te kunnen springen. Grace bijt van geluk altijd even zachtjes in mijn arm en Hots duwt zijn grote kop een beetje klunzig tegen mijn benen aan. Ik baan mij een weg naar de buitendeur en laat de hele meute naar buiten. Dan richt ik mijn aandacht aan de twee hondjes in de bench, die mogen er natuurlijk ook uit en even naar buiten. Ze staan al met hun staart te klapperen tegen de wand van de bench. Als alles buiten is, maak ik even gebruik van de mogelijkheid om zelf naar het toilet te gaan. Dan is het tijd om de pilletjes klaar te maken. Een tabletje tegen wagenziekte voor Hots en Wya en een extra pijnstillertje voor Kira. Want vandaag gaan we naar Brabant om met alle Silva Amica hondjes te wandelen en Kira mag ook mee. Omdat haar achterhand steeds slechter wordt, zit ze aan de cbd olie voor honden. In eerste instantie had ze pijnstillers van de dierenarts, maar de cbd olie werkt eigenlijk veel beter. We namen haar de laatste tijd ook niet meer zo vaak maar, maar nu durf ik het weer aan. Als de hondjes de pillen op hebben is het tijd om koffie te zetten en Jan te roepen.
Een uurtje later zitten we in de auto. Wyakin en Kira samen in de voorste kennel en Hotsje in de achterste. In de puppenapp worden al volop berichtjes verzonden. Het lijkt erop dat iedereen er veel zin in heeft. Tijdens de rit word ik erg emotioneel. Mijn hand gaat naar mijn nek, daar hangt aan een leer koortje een bedeltje met wat as. Lieve Sara, wat had ik het fijn gevonden als ze hier nog bij had kunnen zijn. Het gemis is nu groter dan ooit. Saartje en Chetco, zij horen erbij, maar zijn er niet meer. Ik slik mijn tranen weg en probeer het vrolijke gevoel van vanmorgen terug te krijgen. Natuurlijk mis ik ze op deze dag erger dan ooit maar ik zou ze onrecht aandoen als ik dat verdriet de dag zou laten bepalen. Terwijl ik naar buiten staar, trekt het landschap aan mij voorbij. "Gaat alles goed?" hoor ik Jan naast me vragen. "Ja" zeg ik. Hij legt zijn hand op mijn been we hebben geen woorden nodig.
We zijn een minuut of 10 te vroeg als we bij de bestemming aankomen, maar ik zie al een Saarloosje lopen en herken Chera en Remco. Als we uitstappen en Chera roepen, komt ze uitgelaten op ons afgerend. Het blijft een heerlijk moment als ze je dan ineens herkennen. Springen, piepen, draaien, blijheid ten top. Na deze uitbundige Saarloos begroeting, zijn Remco en Maaike aan de beurt.
Hoewel die ook heel blij zijn om ons te zien, gaat het bij die begroeting gelukkig wat rustiger aan toe, hahaaha. In de auto worden de honden inmiddels helemaal gek. We halen eerst Kira en Wya eruit. En weer wordt het een dolle boel. Wya is helemaal happy dat ze haar dochter ziet en andersom. Kira is altijd happy vooral als ze ergens mee naartoe mag. Als die grootste drukte ook weer wat is gezakt zien we de auto van Frits het terrein op draaien en begint het hele begroetingsritueel opnieuw. Want nu komt Consho, broertje van Chera de auto uit. Medea de dochter van Frits begint direct met het maken van foto's. Oh ja, dat moeten we natuurlijk niet vergeten! Terwijl we nog bijkomen van al die drukte komt Saskia aanrijden. Bij haar zijn Sanne, haar dochter, Beau de Saarloos, en Sanne het vrouwtje van Dakota. Dakota en Beau zijn de pups van Sara en Emrys, het tweede nest van Sara. Het zijn dus halfbroer en halfzus van Wya en Hots. Wederom is het een drukte van jewelste als alle honden en baasjes elkaar begroeten. Nu wordt bij ons achterin de bus de boel afgebroken, Hots wil ook wel eens zien wat er allemaal gebeurt. Ik geeft Wya aan Maaike en haal Wahots de auto uit.
Hoewel het een lieverd is en normaal gesproken echt niet trekt, is het nu natuurlijk bijna onmogelijk om hem aan de lijn te houden. Maar het lukt, ook hij begroet iedereen, hondjes en mensen en is helemaal happy dat hij ook op dit feestje mag zijn. Dan moeten we nog even wachten op de laatste mensen. Cindy, Walter en dochter Zoë met pupke Brönte. Zij horen er gewoon helemaal bij. Mensen die dit blog volgen weten, Chetco het broertje van Consho en Chera, zou naar dit geweldige gezin gaan maar is op 8 weken leeftijd overleden. Maar Cindy en Walter en hun dochter Zoë zijn als familie en hun pupje Brönte is gewoon ons adoptiewolfje geworden. Hij hoort er gewoon bij, bij onze Silva Amica familie. Het is een heerlijk pupke, nog behoorlijk wagenziek zagen we, maar dat hoort bij Saarloosjes. Hij is een maand of twee jonger dan Consho en Chera, dus de Benjamin van het stel. Als dan iedereen elkaar heeft begroet, gaan we lopen. We lopen langs de Herberg In Den Bockenreyder en gaan daarachter het bos in. Daar laten we de honden los.... pfff..... eindelijk, denken zowel de baasjes als de honden. Naast de 7 Saarloosjes zijn er ook 3 andere hondjes mee. Natuurlijk onze Duitse herder Kira, haar had ik al genoemd, maar ook de oud-Duitse herder Eros die bij Bonne hoort en de Afgaanse windhond Cody die bij Brönte hoort zijn van de partij. Alles rent door elkaar en alle hondjes spelen met elkaar, het is geweldig om te zien. Brönte vindt het in het begin nog een beetje spannend maar al snel heeft hij door dat de andere honden heel voorzichtig met hem zijn. Chera, ons "pack woman" rent al klapperent met haar kaken achter haar broer Consho aan om hem maar zoveel mogelijk in zijn dikke billen te kunnen bijten. Dakota en Beau zijn in het begin ook onafscheidelijk. Maar als we verder wandelen gaan ze ook steeds meer met de andere honden spelen. Het is mooi om te zien hoe ook Kira, Eros en Cody helemaal worden geaccepteerd. Zo verdraagzaam gaat alles, daar kan ik zo van genieten. Tussen de reuen geen gedoe en ook de teven gaan allemaal goed met elkaar. Soms is Wahots wat onhandig lomp in zijn spel en moet ik hem wat kalmeren, maar er zit geen kwade intentie achter. Niet 1 grom, gedurende de hele wandeling, zo mooi! En ook de manier waarom de honden met Brönte spelen, hij wordt er helemaal bij betrokken maar ze zijn oh zo voorzichtig met hem. Het is genieten met een grote G. De wandeling is prachtig, het bos is zo mooi in deze tijd. En wat ook mooi is, is de waterpartij, een klein riviertje waar natuurlijk direct een aantal honden in springen. Niet allemaal zijn ze gek op water, maar de meeste wel. Na een mooie, lange wandeling komen we weer terug bij de herberg, waar we allemaal nog even wat eten en drinken. Daar word ik verrast door Saskia, Sanne en Sanne. Ik krijg een prachtige foto op canvas van beau en Dakota, ik ben er een beetje stil van. Ik ben zo dankbaar voor deze mooie mensen en mooie honden.... wat een geluk, wat een rijkdom. Mijn lieve mooie wijze meisje, mijn Sara wat heb je mij veel goeds gebracht.... Wat mis ik je verschrikkelijk, maar wat ben ik je dankbaar voor je mooie nalatenschap.... Wat een prachtige dag was dit. Dank voor iedereen die er bij was! Dit is voor mij een dag, die voor altijd in mijn hart zit.










Van links naar rechts: Brönte, Silva Amica's Kajos Consho, Silva Amica's Wyakin Cherokee (Chera), Silva Amica's Amare Wyakin, Silva Amica's Amor Wahots, Silva Amica's Beloved Brenin (Dakota) en Silva Amica's Beautiful Bonne (Beau)