Rampenplan op Platvoeten

Daar zit ik dan, achter mijn laptop, om half  7 's morgens. Mijn joggingbroek nog vochtig, de bank kleddernat, overal natte pootafdrukken op de houten vloer en twee verzopen katten, of zijn het nou wolfhonden, aan het ravotten door de kamer.  

Het mooie nazomerse weer is voorbij en de regen komt met bakken uit de hemel. Om 05.15 uur vindt Wodan het tijd om op te staan, maar ik kan het rekken tot half 6. Dan ga ik er maar uit, voordat hij de bench sloopt. Buiten is het nat en donker, precies zoals wolfje Wodan het fijn vindt.

Dus daar sta ik, om half 6, buiten in de stromende regen, in mijn joggingpak met jas aan, op mijn blote voeten in de teenslippers. En terwijl mijn voeten en broek kleddernat worden, rennen de twee schavuiten vrolijk rondjes om mij heen. Romy staat in een hoek van de tuin een beetje te snuffelen. Ze wordt te oud voor die spelletjes. Hotch is nog op zijn logeeradres omdat Breanna net loops was geweest en Luna zit in de bench (anders slopen Romy en Luna elkaar). Als ik merk dat mijn jas toch niet echt waterdicht is, vind ik het genoeg en ga naar binnen waar ik wat brokjes op de keukenvloer strooi. In een fractie van een seconde staan er 3 wolfhonden met hun neusjes op de grond te snoepen van de brokjes. Snel doe ik de buitendeur dicht en trek mijn natte jas uit. 

Het is kwart voor 6 en ik weet eigenlijk al dat Wodan niet lang genoeg buiten is geweest om zijn energie kwijt te raken. Ik zit uit te puffen aan de eettafel terwijl de woonkamer om mij heen wordt afgebroken door de firma RAMPENPLAN OP PLATVOETEN & CO. Ik bestudeer ondertussen de buienradar app op mijn telefoon en zie dat tussen 6 en half 7 voorlopig de enige tijd is dat de regen iets minder hard uit de lucht zal stromen. De jas die ik aan had is doorweekt maar ik heb nog ergens een nieuwe doorzichtige lange regenjas in de verpakking liggen, die zoek ik op en trek ik aan. Dan ga ik opnieuw met de kids naar buiten. De regenjas werkt goed tegen de regen, maar helaas ook goed tegen Wodan. Hij vertrouwt het niet, die jas maakt een gek geluid.... Ik kan niet bij hem in de buurt komen zo.... Dus, ik ga naar binnen om de jas uit te trekken en jas nr 3, een blauwe wax jas aan te trekken. Een minuutje later sta ik weer in de tuin, Wodan komt inspecteren en keurt deze jas goed. Ik geef hem een aai over zijn natte kop en dan gaat hij weer op avontuur. Rampenplan en Co heeft het ontzettend naar de zin. Ze rennen achter elkaar aan, rollen door het natte gras en stoeien met elkaar. Romy is inmiddels maar naar binnen gegaan, toch iets te nat naar haar zin. 

Als na een 20 minuten buiten de druppels steeds sneller op mijn blauwe wax jas tikken, gaan we toch echt weer naar binnen. Daar gaat de renovatie van de woonkamer nog een uurtje door voordat eindelijk de rust terug keert. Breanna is moe en nestelt zich in op de natte tweezitsbank. Romy ligt al op haar plekje naast de salontafel. Rampenplan loopt nog een paar rondjes op zijn platvoeten door de kamer. Flap, flap, flap, hoor je dan. Als hij door heeft dat niemand meer in is voor spelletjes, zoekt hij zijn favoriete plekje onder de side table op en kruipt lekker in elkaar. 

Pffff, het is inmiddels half 8 en uitgeput droog ik met een handdoek de driezits bank af om mij er vervolgens op te laten vallen. Nog geen minuut later, slapen we allemaal.... 

Wodan laat me een uur liggen, dan is zijn batterij weer opgeladen en maakt hij Breanna en mij wakker. Tijd voor sport en spel ronde 2. 

Wolfdog Life.... I love it!!!!

De tijd vliegt....

Oh jé, ik betrap mij erop dat ik verzaak om deze site op orde te houden. We zijn alweer een jaar verder. Breanna is inmiddels een grote mooie meid geworden. Net voor het eerst loops geweest. En ze heeft inmiddels ook een nieuw vriendje, Wodan, de Advanced Lupine Dog (hoog content wolfhond dus) die inmiddels 5 maanden is en vanuit Engeland (Miyax Dogs) bij ons is komen wonen.

Hoewel Wodan nog maar 5 maanden oud is, is hij al bijna even groot als Breanna. Hij zal dus echt wel een tikje groter worden dan zij is, ik hoop maar dat hij niet net zo ondeugend wordt als dat hij groot wordt.....

Een pupje....

Is het mogelijk om verliefd te worden op een pup, waarvan je niet eens zeker weet dat ze verwekt is? Een rare vraag, maar toch. De laatste tijd ging het steeds meer kriebelen. We hadden van het nest van Romy geen pup zelf gehouden. Grace is tot drie keer toe leeg gebleven. Zouden we er een pupje bij nemen???? We wisten het nog niet helemaal zeker. Zagen wel wat nestjes voorbij komen, maar .... hmmm.... zouden we het doen of niet. En toen zag ik de aankondiging van kennel Van de Staats Spaanse Linie. 

Ik keek in de ogen van de reu, Chakka, en wist het direct. Dit moest familie zijn van onze Sara (en dus ook van Hotch). Jan verklaarde mij voor gek, 'dat kan je toch helemaal niet zo zien van een foto.' Maar ik wist het zeker.... die blik... Dus ik ging op zoek naar zijn stamboom en ja hoor!!! De mama van onze Sara is de oma van Chakka, zijn vader is een halfbroer van onze Sara. De teef die gedekt was door Chakka, Aurora, is een F3 outcross van de Zwitserse Witte Herder. Wauw, wat een combinatie.... familie van onze Sara maar met wat nieuw bloed door de outcross.... 'Dit is het', was het enige wat ik tegen Jan zei. Hier heb ik op gewacht, dit kan niet anders, hiervan moet een pupje naar ons komen. 

Vanaf dat moment was ik verliefd op een pup waarvan ik nog niet eens zeker wist of ze verwekt zou zijn. Inmiddels weten we dat wel. Er zijn maar liefst 7 prachtige puppenkinders geboren. Natuurlijk had ik direct veel contact met de fokster, Sylvia. En door de foto's die voorbij kwamen, kreeg ik al direct een heel speciaal gevoel bij pupje oranje. Ik wist niet of het een teef of reu was, dus ik vroeg het haar. Ik was een beetje bang dat het een reutje zou zijn, want een was een groot pupje.

Maar wat bleek, er bestond geen pupje oranje, wel een pupje bruin. Dat was inderdaad een teefje, de grootste van de drie. En ook een beetje een drukteschoppertje, volgens Sylvia. Zonder dat ik het wist, had ik tijdens de Facebookpost van Sylvia over de namen, al gestemd voor de naam Breanna, bij dat pupje. Ik vroeg of Sylvia het gek vond, dat ik bij dat pupje zo'n bijzonder gevoel had. Ik had het pupje immers nog niet eens echt gezien of vast gehouden. Maar gelukkig begreep Sylvia het maar al te goed. Deze hondjes hebben iets bijzonders, je kunt zomaar vanaf een foto, op 300 km afstand voelen dat ze bij je hoort. En daarom was de conclusie van Sylvia, dat pupje Bruin, of liever gezegd Breanna, vanaf dat moment ons nieuwe puppenkind zou worden. 

Ik had altijd gezegd tegen Jan, de volgende pup die we houden of kopen gaat Pearl heten (de bijnaam van Janis Joplin, waar ik fan van ben) maar op de een of andere manier leek dat niet te kloppen. De naam Breanna past zo verschrikkelijk goed bij dit teefje.... ik voelde dat ik het zo moest laten. Niet lang daarna zei Jan heel voorzichtig tegen mij 'eigenlijk vind ik Breanna ook een hele leuke naam'. Ik moest lachen, hoe was het weer mogelijk. Jan was verbaasd dat ik direct zei dat ik dat ook al dacht en dat we haar dus maar gewoon zo moesten gaan noemen. 

En dus kunnen we met trots zeggen, dat als alles goed gaat, wij in oktober een prachtig, lief (beetje gek) puppenkind mogen verwelkomen in de Silva Amica roedel. 

Lieve Breanna, je bent zoooooooo welkom!!!!! 

Nu al in de Saarloosen stand 

Helaas

 Hoewel het er alle schijn van had dat Grace dit keer echt drachtig zou zijn, bleek het toch weer niet. De echo was duidelijk, geen pup te bekennen. De dame had ons weer voor de gek gehouden. We vinden het natuurlijk ontzettend jammer, maar zoals ik altijd zeg.... fokken is gokken. We proberen het in de herfst weer. 

Zou het dan nu echt?

 Al een hele tijd hopen wij op pupjes van Grace. De outcross met Ghost, dat lukte niet, Grace bleef leeg. Thorgal, goede dekking, maar.... Grace bleef leeg. Het was tijd voor drastische maatregelen. Een reu die niet te ver weg woont, die ze goed kent en die goed kan dekken..... Tja, zo kwamen we uit bij Endor. Voor de genen variatie niet de meest logische keuze, want Endor heeft met zus Romy natuurlijk ook een nestje gefokt en de pups uit dit nest zouden dan praktisch dezelfde genen hebben. Maar zoals gezegd, het moest er nu echt van komen en Endor was de beste optie. Nu is het zo dat er bij de eigenaren van de pups uit het nest van Endor en Romy weinig animo is om verder te fokken, dus het is nu ook weer geen ramp. Hoe dan ook, we spraken af met de eigenaren van Endor dat we iedere week samen zouden wandelen. En zo gezegd zo gedaan. Op deze manier was het voor Grace inmiddels de normaalste zaak van de wereld dat we op woensdag even een klein stukje gingen autorijden en dan lekker wandelen met Endor in het bos en daarna even koffie bij Endor thuis. Grace was steeds meer op haar gemak daar in huis en dat was precies de bedoeling! Alle energie die we erin hebben gestoken, lijkt zich nu terug te betalen,.... want toen Grace loops werd, was het geen enkele stress voor haar om even naar Babberich te rijden. Endor is een zeer ervaren reu, dus voor hem was het duidelijk wat er verwacht werd. En zo werd.... op koningsdag Grace gedekt door Endor op de heilige grond van het voormalige klooster in Babberich. Nu is het natuurlijk hopen dat het ook daadwerkelijk raak is. Dat betekent dat we nog even in spanning zitten tot de echo over 4 weken. Duimen draaien dan maar...... en hopen op het beste!!! Een mooie nestje met gezonde pups!

Een date in Rotterdam

Het zijn spannende tijden. Grace is loops en nadat we gisteren van de dierenarts hoorde dat we vandaag naar de reu mochten, zijn we dus met Grace naar Rotterdam geweest. In Rotterdam woont Thorgal, een prachtige en ontzettend grote wolfsgrauwe reu. Hij is al een beetje op leeftijd maar dat vindt Grace niet erg, een ervaren man weet wat hij moet doen. Toen we aankwamen in Rotterdam moest Grace natuurlijk eerst even "op adem" komen na zo'n lange autorit. Maar al snel was er liefde in de lucht. Het duurde dan ook niet lang voordat de twee gekoppeld zaten. Iets langer dan een kwartier duurde de liefde, maar dat is natuurlijk meer dan genoeg. Omdat we weer een flink eind terug moesten rijden en we precies in de spits zaten, gingen we ook vrij snel weer onderweg. En hoe krijgen we het voor elkaar, het was de op een na drukste spits van dit jaar dus.... file, file, file..... Tja, je moet er wat voor over hebben natuurlijk. We gaan morgen weer terug voor een tweede dekking, maar morgen is het hopelijk wat rustiger op de weg. Hoe dan ook, laten we in ieder geval maar hopen dat we over 2 maanden een aantal pupjes mogen verwelkomen!

Heeft u interesse in een pupje uit deze combinatie, schroom dan niet om contact op te nemen! 

Elkaar eerst even het hof maken natuurlijk....

En dan .... actie

Ook hard werken voor de eigenaren.... 

Baas of eigenaar, dictator of verzorger?

Voor het eerst sinds mijn operatie van 10 dagen geleden, wil ik weer even wandelen. De pijn is wat minder en ik ben weer wat mobieler, dus tijd om weer wat conditie op te gaan bouwen. Hoewel Grace binnen een enorm loeder kan zijn, ze vliegt zowat blaffend door de ruiten als er een duif in de voortuin zit of iemand de oprit op komt, is ze buiten de liefste en braafste hond ooit. Ik besluit dus dat ik met haar ga wandelen. Haar zus Romy is op dit moment loops en we hopen dat zij snel zal volgen. Misschien dat een wandelingetje de boel wat kan stimuleren. Grace geniet altijd met volle teugen van een wandeling. De riem hangt altijd losjes, ze blijft uit zichzelf keurig naast me lopen. Ze staat regelmatig even stil om te ruiken of om zich heen te kijken. Ze reageert niet op mensen, andere honden, brommers, vreemde voorwerpen, werklui met machines of noem maar op. Katten of prooidieren ziet ze wel maar als ik op het moment dat ze wat wil doen rustig NEE zeg, blijft de riem los en zij rustig. Kortom, buiten aan de riem is ze echt de perfecte hond. 

Het zonnetje schijnt en we genieten samen van de wandeling. Zoals altijd staat ze regelmatig even stil om te ruiken of rond te kijken en dat komt goed uit, want ik heb ook even tijd nodig af en toe. Op een gegeven moment staat ze weer te ruiken aan een grassprietje. Aan de overkant van de weg in tegenovergestelde richting komt een stoere grote kerel aangelopen met een Duitse Herder. Als de herder ons ziet begint hij te blaffen. Er volgt direct een ruk aan zijn riem. Grace kijkt even op om vervolgens weer geconcentreerd aan het grassprietje te ruiken. Het duurt me nu wel erg lang dus ik zeg rustig tegen haar "Zeg tante Truus, gaan we nog wandelen of blijven we de hele dag hier staan?" 

De man vindt er wat van, dat niet alleen hij zegt er ook wat van. "Mevrouw, u bent de baas hoor, de hond moet doen wat u wil!" Ik kijk op en zeg rustig tegen hem :"Dat is misschien hoe de relatie tussen u en uw hond is, maar die van ons is gebaseerd op respect en gelijkheid. Ik ben niet haar baas, maar haar verzorger en we zijn maatjes. Natuurlijk kent ze de commando's en luistert ze er ook naar maar alleen als het nodig is voor haar of mijn veiligheid. Nu zijn we gewoon aan het wandelen en de wandeling moet voor haar net zo fijn zijn als voor mij."

De man geeft nog een ruk aan de riem van de Duitse herder terwijl hij mompelt "Stomme hippie". Waarop mijn gevoel zou willen schreeuwen "lompe boer",  maar mijn mond vanuit mijn verstand rustig reageert met "stom ben ik niet, maar hippie vind ik een lief compliment, fijne dag samen!" Grace is inmiddels klaar met de inspectie en samen lopen we rustig verder, tot het volgende grassprietje. 

Een avondwandelingetje met een Saarloos pubermeisje

 Ga je mee wandelen Dasha?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 3 minuten..... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Wat is er Dasha?

Ik ruik iets....

Wat ruik je dan?

Gewoon hier in het gras, wat de buurthonden allemaal te melden hebben....

Oh, ja, je zal eens een roddeltje missen hè.... nou ja, ik wacht wel even..... ben je al zover Dasha? Kunnen we weer wandelen?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Wat is er nu Dasha?

Het ruikt hier lekker fris.... wat is dat?

Dat is de sloot Dasha.

De sloot? Kan je daar ook lopen?

Nee Dasha, dat kan niet.

Ik ga het toch proberen......  Oei, koud, koud, koud, nat, nat, nat....

Ja, Dasha, een sloot is nat, zullen we weer verder wandelen?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Zucht.... wat nu weer Dasha?

Ik zie iets.... ik weet wat het is, we hebben ze pas ook gezien... het zijn... het zijn.... uh wat was het ook alweer.... paarden, ja paarden!

Bijna goed Dasha, dit zijn ezels.

Ezels, wat zijn dat nou weer, ze lijken op paarden...

Ja dat klopt maar ze maken een ander geluid.

Oh, kan ik ermee spelen?

Nee Dasha, dat zou ik niet doen, zullen we verder wandelen?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Ja, Dasha, wat nu?

Ik zie f*cking grote Dalmatiërs mam, zie jij ze ook?

Nee, Dasha, dat zijn koeien.

Koeien? Wat zijn nu weer koeien, kan ik daar dan mee spelen?

Nee Dasha, dat vindt de boer niet leuk, kom we gaan verder wandelen.

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Diepe zucht.... wat nu weer Dasha?

Ik ruik iets mam... bah het stinkt, wat is dat mam?

Dat is asfalt Dasha, ze zijn de weg aan het asfalteren.

Hmmmm, even met mijn neus in de wind.... bah het stinkt echt hoor, poep ruikt veel beter!

Ja Dasha, poep ruikt heerlijk, zullen we weer wandelen?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Nee, hè.... zucht.... Ja Dasha?

De geiten mam, van pas, zie je ze? Zal ik nu met ze gaan spelen mam? Mag het?

Nee Dasha, geiten vinden het niet zo fijn om met wolfhonden te spelen.... laten we maar gewoon doorwandelen.

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Grrrrr.... ja Dasha, wat is er nu weer.....

Sssst mam, ik hoor iets...

Wat dan Dasha?

Hoor je dat niet dan? Het is vast een hele rare vogel....

Oh dat, nee Dasha, dat is de kerkklok, die slaat ieder uur....

Pff, wat een herrie.... 

Ja, een enorme herrie, zullen we weer wandelen?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 100 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Zucht, zucht, zucht.....

Mam, wat is dat?

Dat is een beeld Dasha, moderne kunst....

Is dat gevaarlijk mam?

Nee Dasha, dat is niet gevaarlijk.

Kan ik er gewoon langs en een beetje ruiken?

Ja hoor Dasha, geen probleem, zullen we dan maar weer door wandelen?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 200 meter.... Mam, stop, stop, stop!!!!!

Ja, Dasha, wat is er nu weer?

Ik hoor en zie iets mam, een meisje op de fiets, ze heeft pijn!

Nee, Dasha, ze heeft geen pijn, haar remmen piepen een beetje.

Geen pijn? Echt niet? Gelukkig!

Ja, gelukkig, zullen we dan maar weer?

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 500 meter...Dasha, stop!

Huh, wat is er mam?

Niks, maar je moet altijd even stoppen voordat je de weg oversteekt, dus even wachten tot je van mij weer mag lopen.

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Neee, wachten!

Oh ja, wachten......

Zo nu kunnen we.

Jaaaa lopen, lopen, lopen, leuk, leuk, leuk.....

Na 300 meter...   Mam, stop, stop, stop, nu!!!

Potverdikkie Dasha, wat nu weer.

Kijk daar mam, hazen, laat de riem los dan kan ik ze pakken!

Nee Dasha, ik laat de riem niet los en je gaat ze ook niet pakken. We gaan verder, we zijn bijna thuis!

Thuis? Thuis? Bah, thuis is saai!

Ja, Dasha thuis is saai en mam heeft op dit moment enorm veel behoefte aan saai, dus kom op!

Ha, schat, dat was een lange wandeling....

Pfff, nou ja, niet lang, slechts 4 km, maar wel een avontuur..... althans, voor Dasha!

Herplaatsen

Er rust een zwaar taboe op, waarschijnlijk gevoed door de vele vooroordelen. Herplaatsen..... het is bijna een vies woord. Want wie herplaatst zijn hond nou? Je herplaatst je kinderen toch ook niet? Herplaatsen staat bijna gelijk aan falen, opgeven, slecht baasje en ga zo maar door. Maar klopt dit wel? Kan er misschien ook een andere kant zitten aan herplaatsen? Kan het misschien zelfs wel in het belang van de hond zijn? Bijna iedere fokker van Saarlooswolfhonden krijgt er wel een keer mee te maken. Natuurlijk zoek je de best mogelijke baasjes, natuurlijk doe je je best om die nieuwe baasjes goed in te lichten maar toch....
In het contract zet je duidelijk dat herplaatsen nooit zo maar mag, niet zonder overleg met de fokker! Althans, dat staat in onze verkoopcontracten. Waarom? Omdat herplaatsen soms gewoon de beste optie is en wij als fokkers dan graag zeker willen weten dat de hond goed terecht komt. 

Er zijn tal van redenen te bedenken waarom een hond herplaatst moet worden. Van ernstige ziektes van de eigenaren, gevechten tussen honden onderling, tot een simpel maar eerlijk toegeven dat het toch wat moeilijker was dan je aanvankelijk had gedacht. Een Saarloos is nu eenmaal geen Labrador. Niemand heeft er iets aan als er dan allerlei verwijten worden gemaakt en al helemaal de hond niet! Om de vergelijking naar kinderen er maar weer eens even bij te pakken. Soms is er in een gezin onenigheid tussen ouders, ze kunnen ervoor kiezen om voor de kinderen bij elkaar te blijven, maar vaak is dat eigenlijk helemaal niet in het belang van die kinderen. Vaak zijn die kinderen erbij gebaat als ouders gaan scheiden en er daarbij vooral aan het belang van de kinderen wordt gedacht! Zo is het ook bij de hondjes, vaak is herplaatsing echt in het belang van de hond. Ik ben nog nooit eigenaren tegen gekomen die de hond vrolijk aanboden ter herplaatsing. Nee, het gaat altijd gepaard met schuldgevoel en verdriet, net zoals bij die scheiding van die ouders! Herplaatsing is een rouwproces voor de oude eigenaren en een nieuwe kans voor de hond. 

Als fokkers veroordelen we nooit iemand die, om welke reden dan ook, de hond niet langer kan houden. We zijn dankbaar als de eigenaren netjes volgens het contract met ons contact opnemen zodat wij kunnen zorgen dat het hondje een gouden plekje krijgt ergens. Wat ons betreft is herplaatsen geen taboe, geen vies woord, maar een eerlijk toegeven dat de hond ergens anders beter af zal zijn. Een verdrietige gebeurtenis die hopelijk een Happy End mag krijgen. Natuurlijk hebben wij onze best gedaan om baasjes te vinden waar de hondjes de rest van hun leven kunnen blijven. Maar als dat om welke reden dan ook niet lukt, dan zijn we er om te helpen tot een oplossing te komen die voor het hondje het beste is. 

Helaas

Helaas heeft de echo, die we bij Grace hebben laten maken, uitgewezen dat ze niet drachtig is.  Fokken is gokken, zeg ik altijd. Het is deze keer dus niet gelukt. Natuurlijk vinden we dat erg jammer, vooral ook voor de eigenaresse van de reu, die zich er net zo op had verheugd als wij. En voor de mensen die interesse hadden getoond in de aanschaf van een pup uit deze combinatie. Maar dit is de natuur, we kunnen er verder weinig aan veranderen. We hopen dat we bij de volgende loopsheid meer geluk zullen hebben. Wordt vervolgd......

Een outcross nestje ...

Gezondheid

Een van de belangrijkste aspecten van het fokken is voor ons de gezondheid van de toekomstige pups. Nu is het vandaag de dag geen geheim meer dat in de meeste rashonden behoorlijk wat erfelijke aandoeningen en andere ziektes voorkomen. En dat is natuurlijk ook niet zo vreemd. Jarenlang is er gefokt met een gesloten stamboek, zoals men dat noemt. Hiermee wordt bedoeld dat zowel de teef als de reu een stamboom hebben van een bepaald ras. Op zich prima zou je denken, want stamboom x stamboom is stamboom, dus dan heb je rashondjes met een stamboom. Maar, zo'n gesloten stamboek betekent dat er in de loop der jaren steeds inteelt op inteelt is gepleegd. Want alle stamboom honden van een bepaald ras zijn op een af andere manier familie van elkaar. Vaak gaat het niet direct om eerstelijns familie maar wat verder weg. Neefjes en achternichtjes bijvoorbeeld. Maar toch heeft dit effect op de genenvariatie van de dieren. Genenvariatie is nodig om een goed immuunsysteem op te bouwen, zo kunnen ziektes buiten de deur (of de hond) gehouden worden. Maar door inteelt worden steeds dezelfde genen met elkaar verbonden. Teveel dezelfde genen, een gebrek aan variatie, zorgt ervoor dat er gaten vallen in het immuunsysteem en ziektes zoals bijvoorbeeld kanker de kans krijgen om door het immuunsysteem heen te knallen. Dat willen we natuurlijk niet. Daarom wordt er tegenwoordig gekeken naar manieren om de gaten in dit immuunsysteem weer te dichten. Dat kan door te zorgen dat er nieuwe genen worden toegevoegd aan een ras. Maar om aan die nieuwe genen te komen heb je dus honden van een ander ras nodig. Honden die niet verwant zijn aan jouw ras. Bij de AVLS, de rasvereniging van de Saarloos Wolfhond, wordt er daarom gewerkt met een outcross programma. Af en toe wordt er een hond van een ander ras ingekruist in de Saarloos lijnen. Wil je meer weten hoe dat allemaal precies in zijn werk gaat, dan kan je dat lezen op hun site onder het kopje Outcross (of via deze link: Outcross) 

Ghost

Aangezien wij gezondheid dus erg belangrijk vinden, dragen wij het outcross programma een warm hart toe. Fokken is gokken, zeggen we altijd. Wij hadden mooie plannen om onze Grace te laten dekken door de prachtige Kaoui, maar .... soms gaat het niet zoals je wilt. Helaas moesten we onze plannen voor Grace en Kaoui dus even parkeren. Maar ondertussen werd Grace wel loops. We wilden toch wel erg graag een nestje met haar fokken, dus gingen we op zoek naar een mooie, gezonde vent voor haar.  

Ghost, een Amerikaanse Wolfhond, die is aangekeurd als Saarloos Wolfhond (voor het keuringsrapport klik HIER) zou gebruikt gaan worden voor het AVLS outcross programma. De bedoeling was dat hij Nash zou gaan dekken.... maar, soms gaat het niet zoals je wilt. Nash wilde maar niet loops worden, het wachten duurde en duurde... 

Fokken is niet altijd te plannen, dat blijkt maar weer eens uit dit verhaal. Maar nu Grace loops was en Ghost graag eens zijn kunstje wilde doen voor de AVLS, ontstond het plan om dan een outcross nest van Grace en Ghost te gaan fokken. 

Als alles volgens plan gaat, zal Grace op dinsdag 2 en donderdag 3 februari worden gedekt door Ghost. Als ze dan drachtig is, worden de pups begin april verwacht. Ze mogen dan na 8 weken het nest verlaten, dat is begin juni. Alle pups zullen wolfsgrauw zijn aangezien Ghost het gen voor bosbruin niet draagt. 

Een outcross pup, iets voor u?  

Maar wat betekent dat dan precies, een outcross pup? Outcross wordt natuurlijk gedaan om die genenvariatie in het ras te krijgen en dat kan alleen als er met de pups uit een outcross combinatie ook verder gefokt gaat worden. Dus bij een outcross nestje wordt er nogal wat van de nieuwe eigenaren gevraagd. Als je een pup van een outcross nestje wilt kopen dan krijg je een koopcontract waarin net even wat meer eisen zijn opgenomen dan bij een normaal koopcontract. Logisch, want we willen wel door met de pups. Dus als je een pup wilt, moet je bereid zijn om ermee verder te fokken. 

De pups worden allemaal goed in de gaten gehouden door de rasvereniging, ook zullen er op het gebied van de gezondheid testen worden uitgevoerd. De fokker betaalt (via de AVLS) deze onderzoeken, maar dan is het wel de bedoeling dat de nieuwe eigenaren zich met pup op de daarvoor bestemde datum bij de daarvoor bestemde dierenarts melden. Kortom, als nieuwe eigenaar moet je zelf ook echt achter dit outcross programma staan en het belang ervan inzien. 

Dan even in het kort, mocht je interesse hebben in een pup uit de combinatie Grace Ghost dan....

• ben je woonachtig in Nederland (pups moeten namelijk in Nederland blijven!)
• ben je lid van de AVLS of ben je bereid lid te worden
• ben je bereid om jouw hond ten minste 1 keer in te zetten voor de fok (mits de hond daarvoor is goedgekeurd door de outcross commissie)
• ben je bereid om op de afgesproken datum naar de uitvoerende dierenarts te komen voor gezondheidsonderzoeken HD en ED, deze zullen worden betaald door de AVLS
• ben je bereid wangslijm van de hond af te staan voor de door de AVLS te bepalen DNA databank (kosten zullen worden vergoed door AVLS)
• ben je bereid om zelf een ECVO oogonderzoek te plannen, waarvoor je het bedrag van 50 euro krijgt als tegemoetkoming in de kosten
• ben je bereid om naar de outcross pup keuringen te komen die door de AVLS worden georganiseerd
• ben je bereid om de koopsom van 1750 euro te betalen aan de fokker, die vervolgens 350 euro afdraagt aan de AVLS voor de gezondheidsonderzoeken/DNA databank
• word je de eigenaar  van een prachtige naar alle waarschijnlijkheid zeer gezonde hond
• krijg je een prachtig "babyboek" van jouw pup
• krijg je een hond die gesocialiseerd is volgens het protocol van het Puppy Culture Programma
• wordt jouw pup een bijgeschreven in de hulpboeken van de Saarloos Wolfhond stamboom (NHSB stamboek G-1) en krijgt jouw hond een bijlage stamboom.

Nog steeds interesse? Vul dan een pup aanvraag formulier in via DEZE LINK of bij het tabblad pup aanvraag procedure 

Geen zonnegroet

Daar zit ik dan..... het is zomer in Nederland en ik ben een beetje verdrietig. Waar ik normaal gesproken de zon heerlijk vind, kan ik haar nu niet echt waarderen. Overal in huis staan mobiele airco's. In de woonkamer, in de slaapkamer en sinds een paar dagen ook in de puppenkamer. Saarlooswolfhonden hebben het snel warm en we willen niet dat de pups bevangen worden door de hitte. Ondanks de koelte in huis, ben ik een beetje verdrietig.... vandaag zouden we namelijk naar Aadorp gaan, naar Het ZENtrum. Ik had mij er zo op verheugd. Het leek me een geweldige kans om de puppen een nieuwe socialisatie ervaring te laten opdoen. Een stuk autorijden, andere mensen, andere omgeving en toch... rust vinden. Hoe geweldig zou dat zijn. Maar het kan niet. Waar in Nederland normaal gesproken de regen roet in het eten gooit, is het nu de zon. Ik had de zon willen groeten, samen met de pups. Ik had willen leren hoe je yoga met hond kunt doen. Hoe je tot rust kunt komen samen en kunt ZIJN in het moment ....Maar bovenal had ik het de pups en de nieuwe eigenaren zo gegund om dit te ervaren. Maar daar zit ik dan, een beetje verdrietig, achter mijn laptop in een koele kamer. In overleg met Renate van Het ZENtrum hebben we een besluit genomen in het belang van de pupjes, want dat belang staat altijd op de eerste paats. Het is te warm. Niet voor de autorit want ik heb airco, maar voor de prachtige ervaring in Het ZENtrum. Het is eenvoudigweg te warm. Binnen is het onhoudbaar en buiten is het zelfs voor de prachtige grote boom onmogelijk om voor genoeg koelte te zorgen. Hij zorgt voor schaduw en dat is fijn, maar de zon is nu zo heet, dat zelfs in de schaduw de temperaturen te hoog zijn. Dus, daar zit ik dan.... 

Maar hier hoeft het niet bij te blijven. Want ook al is het nu te warm, yoga met hond kan natuurlijk altijd en overal. Renate heeft namelijk een prachtige online jaartraining gemaakt. Het is een 52 weekse online cursus waarbij je iedere week een nieuwe pose, oefening, opdracht of meditatie krijgt. Een heel jaar lang, vanaf je moment van aankoop! Ook krijg je prachtige downloadbare kaarten, downloadbare audio-files per pose, oefening of meditatie, downloadbare video opnames per pose en toegang tot de besloten Facebookgroep. Ik kan dus gewoon in mijn eigen huis, op mijn eigen tijd, samen met mijn hond de rust vinden door de oefeningen die ik krijg. En het mooiste is, het is niet alleen voor mij, ook jij kan hiervan genieten, want speciaal voor de lezers van mijn (dit) blog geeft Renate een mooie kortingsactie. Als je de CODE:  SILVA AMICA invult bij de bestelling dan betaal je geen € 298,00 maar slechts € 198,00. Dat is maar liefst een korting van € 100,00 !!!

Samen met je hond de rust ervaren, gewoon Zijn in het moment, dat is geweldig voor de band die je opbouwt met jouw maatje! Hij hoeft gewoon even niks, mag gewoon Zijn, net als jij…. Hoe heerlijk is dat. Ik ga er zeker gebruik van maken! Wil jij dat ook, dan kan je de Yoga met Hond Online bestellen door op DEZE LINK te klikken. En vergeet niet de code SILVA AMICA in te voeren!!!! Ik wens je heel veel rust en plezier samen en laat je eens weten hoe het is gegaan? 

Puppy Culture Manding

Als je manding puppy opzoekt op google, krijg je deze beschrijving:

“Manding” is an automatic sit in front of a person the puppy is interacting with. ... It is not a required behavior, or a rule, but rather an acceptable behavior taught to replace jumping on a person. It is not the same as a “sit” command.

Manding is een soort Algemeen Beschaafd Honds. Het is een manier waarop jouw hond op een beleefde manier jouw aandacht mag en kan vragen. Je geeft op die manier de hond een eigen stem, een eigen manier van beleefd communiceren. Het is de bedoeling dat de hond niet gaat springen om jouw aandacht te krijgen, maar gewoon rustig gaat zitten en naar je kijkt. Het is dus duidelijk niet de bedoeling dat het een "zit" op commando oefening wordt. Nee, de hond gaat uit zichzelf zitten en kijkt naar jou puur om jouw aandacht te krijgen. In ruil krijgt hij tijdens het leerproces natuurlijk iets lekkers te eten, en later is een aai over zijn kop ook al een super beloning. 

Wij beginnen al met het aanleren van dit gedrag tijdens de eerste weken van de kritische periode en we hopen dat eigenaren van de hondjes dit ook oppakken. Manding is een onderdeel van de Puppy Culture Communication Trinity. 

Hier is een filmpje te zien van het leerproces van Dasha, ze is een snelle leerling. 

Ook de andere pups doen goed hun best. Hier een filmpje van Daenerys en Drogo.

 

Yoga met hond

Pff, even opschieten, nog even die boodschap doen, dat telefoontje afhandelen, oh ja, ook nog even regelen dat de kids worden opgehaald. Oh, en dan niet te vergeten, de kinderen naar voetbal brengen, eten koken, dan met de nieuwe aanwinst naar puppy training, druk, druk, druk…..

Herken je dit? We leven in een maatschappij die veel van ons vraagt. Heel veel! Zo ontzettend veel dat we onszelf vaak voorbij lopen. Er moet zoveel… Volwassenen met een burn-out, kinderen met teveel stress en onze honden? Ja, hoe zit het daar eigenlijk mee?

Nou ik ga naar agility, oh, ik doe speurwerk, oh, wat leuk, ik doe aan canicross met de hond, ik doe aan dogsurvival, nou ik ga regelmatig suppen….. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat echt geweldig allemaal, echt waar! Het is goed om met je hond bezig te zijn, maar…… vergeet niet dat ook de hond in een maatschappij leeft waar er al zoveel moet…..Er komen ongelooflijk veel prikkels af op een hond in onze drukke maatschappij. Zeker voor een hond, zoals een Saarlooswolfhond, die nog dicht bij de natuur staat, is dat lastig. Daarom hecht ik juist bijzonder veel waarde aan rust. Rust voor de hond en rust voor jezelf! En dat kan prima samen……

Samen met je hond de rust ervaren, gewoon Zijn in het moment, dat is geweldig voor de band die je opbouwt met jouw maatje! Hij hoeft gewoon even niks, mag gewoon Zijn, net als jij…. Hoe heerlijk is dat. Om dit eens te ervaren gaan we met de pups naar Het Zentrum, waar we van Renate Steinfort een les Yoga met Hond krijgen. Want geloof het of niet, in onze drukke maatschappij vergeten we gewoon wat RUST is en hoe belangrijk het is! En natuurlijk is het heel leuk voor de hond en voor jou om naar die agility les te gaan of te speuren, te suppen of lekker door de bossen te rennen tijdens de canicross. Maar zorg daarnaast ook voor momenten van rust, niet door de hond even in de bench op te sluiten maar door samen met hem tot rust te komen, dan is er balans!

Wil je weten wat Yoga met Hond is en of het iets is voor jou en jouw maatje? Hou dit blog in de gaten, want natuurlijk doe ik uitgebreid verslag en…… voor de trouwe lezers komt er een leuke aanbieding!

Auw....het ochtendritueel

Auw....., nee...., niet doen...., auw dat doet zeer..... scheid daar eens mee uit..., auw, stop.....
Pff de ochtenden zijn niet zo plezierig meer voor mijn voeten en enkels.....
Wat gaat het ineens snel en wat groeien ze hard.... Heel fijn natuurlijk, maar het betekent ook dat er voor mij steeds meer werk aan de winkel is en dat valt niet altijd mee.
Om 6 uur 's morgens begint het feest. Zodra ik 1 voet in de puppenren zet, komen er 7 piranha wolfjes op mij af gesneld... de tandjes zijn enorm scherp alsof er duizenden naaldjes in je enkels en voeten worden geprikt. Ja, ze bedoelen het goed, ik weet het, maar het voelt niet goed kan ik je vertellen! Ik zucht als ik om me heen kijk, het is een grote bende in de puppenren. Eerst probeer ik de monstertjes maar even in de gang te zetten..... daarna doe ik snel de ren dicht en ga poep en plas ruimen. Onder luid protest, want de firma KnaagGraag zit voluit te huilen en gillen achter het hek. Zij willen spelen, niet met elkaar maar met mijn voeten. Maar ze moeten even wachten. Als ik klaar ben met ruimen en dweilen gaat de ren weer open. Nu moet ik proberen om aan de andere kant te komen waar de monstertjes op mij wachten. Zodra ik 1 voet over het hekje zet, vallen ze aan.....
Auw....., nee...., niet doen...., auw dat doet zeer..... scheid daar eens mee uit..., auw, stop.....

Zo goed en zo kwaad als het kan, parkeer ik ze één voor één weer in de ren. Daar zijn ze het duidelijk niet mee eens, maar het moet maar even. Van mij moet mama Romy er ook even bij, dat wil ze eigenlijk niet meer, maar ja, ik wil ook wel eens iets niet meer. Met frisse tegenzin gaat Romy de ren in, want ze luistert gelukkig wel naar me. Dat vinden de pups ook leuk, dus nu wordt de lust om te spelen op mama gericht. Hierdoor heb ik even tijd om het ontbijt te maken, voor pups en mams. Zodra ik de bak in de ren zet, komen de pups aanrennen en vallen direct aan. Het vlees wordt tegenwoordig erg gewaardeerd. Romy springt uit de ren en is blij dat ze van de monsters verlost is. Ik geef haar haar eten en dat maakt weer veel goed. Na dit ochtendritueel valt alles in slaap. De pups in de ren, mama Romy op haar plekje en ik..... op de bank.
Maar dat is natuurlijk niet alles van de dag. Dit ritueel herhaalt zich ten minste 4 keer..... Bovendien moet er met de pups gewerkt worden. Verzorging van nageltjes en vacht, oefenen met de onderdelen van Puppy Culture, met de pups buiten spelen, de andere honden aandacht geven..... pff, ik ben blij dat het vakantie is, je zou er toch ook nog bij moeten werken..........Mijn huis en de tuin hebben zichtbaar te lijden onder mijn drukte. Maar acht dat komt wel weer een keer goed, denk ik dan maar. Ze blijven immers niet voor altijd hier..... Och jé, ik schrik van mijn eigen gedachte..... Ja hoor, daar komt het....
Mensen vragen mij altijd, vind je het niet moeilijke om afscheid te nemen. Ja, natuurlijk vind ik dat, maar..... er komt een moment dat je bij jezelf denkt.... wanneer komt de rust in mijn leven weer terug.... dat moment had ik nu. Neemt niet weg dat ik enorm geniet van de kleine rakkers en dat ik het straks echt even heeeel moeilijk krijg, maar het idee dat al dit werk dan ook niet meer hoeft, maakt toch wel wat goed.
Maar tot het zover is, geniet ik, tussen al het werk door, met volle teugen van de dreumesjes. Want het gaat nu zo snel. Ze eten al echte kippenpootjes en zijn op ontdekkingstocht geweest door de tuin. Het is bijna niet meer bij te houden, die ontwikkeling. Ik probeer het allemaal vast te leggen in dit blog in woord en beeld.

Een lekker kippenpootje

Buiten spelen

Fantasie wordt werkelijkheid

Fokken van honden is niet altijd rozengeur en maneschijn. Wij weten dat helaas uit ervaring. Al onze vorige nestjes waren best klein, 2 of 3 hondjes. Natuurlijk waren we dankbaar voor ieder hondje, maar toch altijd een beetje teleurgesteld dat er niet wat meer hondjes in zaten. Maar nu, nu is het dan toch gelukt. Fantasie wordt werkelijkheid, we hebben een mooi groot nest. Het D nest, nou zeg maar gerust Dubbel D nest, hahahaha, want het zijn er meer dan het dubbele van de voorgaande nesten. En bij zo'n groot DD nest moet je dan toch kleur bekennen. Wat bedoel ik daarmee? Nou, dat ook wij nu werken met kleine gekleurde puppie identificatiebandjes. Voor mijzelf niet echt nodig, ik kan ze nog steeds zonder bandje uit elkaar houden. Een beetje zoals een moeder haar ééneiige tweeling toch altijd uit elkaar kan houden. Maar voor Jan en de toekomstige eigenaren is het toch best lastig om onderscheid te maken tussen al die mooie bosbruine hondjes. Dus, toch maar kleur bekennen. Maar behalve kleurtjes hebben de pupjes natuurlijk ook namen nodig. Want als ik ze ga aangeven bij de Raad van Beheer, kan ik niet echt zeggen, pupje rood of pupje paars, Dat zou wel heel vreemd staan op de stambomen. En dat is waarom de fokker vaak de namen kiest. Nou ja, de stamboom namen dan. Want heel vaak geven de nieuwe baasjes het hondje gewoon een zelfgekozen naam en deze roepnaam wordt dan natuurlijk de naam waar het hondje naar zal luisteren. Toch is het geven van namen voor fokkers wel vaak een dingetje. Iets waar toch redelijk over wordt nagedacht en waar soms een hele filosofie aan vast zit. Sommige fokkers gebruiken thema's en sommige houden vast aan een letter waarmee de namen moeten beginnen. En dan heb je van die fokkers die dat ook nog willen combineren. Juist, wij dus. Daarom is het geven van de namen in dit nest gebonden aan de letter D en het thema Fantasy.

Het hondje dat als tweede is geboren, een bosbruine reu van 390 gram, krijgt de naam Silva Amica's Daring Duffle. Daring betekent natuurlijk gedurfd, lef hebben en dat heeft deze rakker. Duffle is een karakter uit de film Narnia "The Horse and His Boy". Het is een roodharige dwerg die erg vriendelijk en zorgzaam is voor iedereen, maar hij is ook stoer en heeft lef, hij gaat later dienen in het leger. Ons eerste bosbruintje dat ter wereld kwam, was met zijn 390 gram, niet de grootste. Gelukkig is hij geen dwerg, maar hij is zeker wel vriendelijk en hij doet zijn naam dan ook echt eer aan. Hij krijgt een donkerblauw halsbandje, gewoon zodat je hem kunt herkennen.

En dan komen we bij de grote grijze reu. Op de een of andere manier heeft hij het tot zijn taak gemaakt om voor zijn hele kleine zusje te zorgen. Het kleine meiske en hij staan vaak samen op de foto of film, simpelweg omdat zij elkaar steeds opzoeken. Een grote grijze reu en een heel klein gouden meisje met pit. Ik voelde al snel wat de namen van deze twee bijzondere hondjes zou worden.
Silva Amica's Dreaded Drogo (bruin halsbandje, maar ook zonder te herkennen aangezien hij de enige wolfsgrauwe is) en Silva Amica's Dazzling Daenerys (roze halsbandje). De gevreesde Drogo en de oogverblindende Daenerys. De namen komen uit de serie Game of Thrones en hoewel ze daar geen broer en zus zijn, maar man en vrouw, vond ik toch veel overeenkomsten. Drogo is een grote donkere man, een leider van zijn stam, hij zorgt dat niemand wat tekort komt. Onze grijze kerel is zeker ook groot en donker, hij zorgt goed voor zijn zusje en is zeker een rechtvaardige leider. Daenerys is in de serie een kleine goudblonde vrouw, die uitgroeit tot een dappere onverschrokken bevrijder van slaven. Ons kleine meisje is net zo goudblond en zeker zo onverschrokken. Zij zal nog van zich laten horen.
De mensen die ons kennen, weten dat de naam Daenerys voor ons nog een andere betekenis heeft. Een van onze Saarlooswolfhonden, waarvan wij helaas veel te jong afscheid hebben moeten nemen, had de naam Daenerys. In het nest waarin zij was geboren, had zij ook een broer die Drogo heette. De namen zijn dus ook een soort eerbetoon aan deze andere Saarlooswolfhonden.

Dan zijn nu de twee hondjes aan de beurt die vlak na elkaar of bijna tegelijk zijn geboren. Een reutje van 340 gram geboren om 03.55 (paars halsbandje) en zijn zusje van 380 gram die er direct achteraan kwam en dus om 04.00 werd geboren (rood halsbandje). Voor hen heb ik de volgende namen uitgezocht. Silva Amica's Drowsy Dusk, wat zoiets betekent als slaperige schemering en Silva Amica's Dreamy Dawn, de betekenis hiervan is dromerige dageraad. Zij zijn niet vernoemd naar karakters uit een fantasy film of serie maar naar de titel van een film en serie. Namelijk naar de film en later de serie:  From Dusk till Dawn. De hoofdpersonen in deze film/serie moeten in leven zien te blijven vanaf de schemering tot aan de dageraad omdat zij worden belaagd door vampieren.
Als we dan kijken naar de geboortetijden, lijkt het me niet moeilijk om 5 minuten te overleven, hahahahaa. Maar zonder gekheid, ik vind de namen Dusk en Dawn gewoon prachtig en aangezien Dusk een tikje lui is en Dawn een beetje een dromertje, passen de namen weer prima bij dit stel. Als mama de melkbar aanbiedt, krioelt al het kroost al snel richting tepels. Maar Dusk niet hoor, die doet dat op zijn dooie gemakje. Maar ja, hij is niet de grootste reu dus dan help ik hem maar een beetje, want anders is er te weinig melk over voor hem. Tikje lui dus. En Dawn, die kan in haar slaap prachtig zingen en geluidjes maken, ze droomt er dus flink op los.

Dan onze grote rode reus.Hij is vernoemd naar de hoofdpersoon uit de film 'Prins of Persia: The Sands of Time'. De jonge Dastan wordt in de film de Prins of Persia en verricht behoorlijk wat heldendaden. Het is een mooie stoere man, met behoorlijk wat lef. Onze bosbruine beer Dastan staat ook zijn mannetje. Hij was de eerste die een grom en een blaf liet horen. Hij is moedig en onverschrokken, maar hij heeft natuurlijk ook zijn zacht kant. Een onverschrokken, dappere kroeldoos, dat is Silva Amica's Dauntless Dastan.

Dastan was het achtste pupje dat was geboren. De dierenarts had ons verteld dat er 6 of 7 pups te verwachten waren. Zelf had ik al gedacht te zien dat het er 8 waren. Dus na Dastan dachten we dat het over was. Maar dat was niet zo.

Na maar liefst 2,5 uur kregen we nog een verrassing. Ik had me er al op voorbereid dat het niet goed zou aflopen, maar er kwam een prachtig mooi groot teefje als laatste ter wereld. Omdat zij voor ons als een geschenk
voelde, een cadeautje waar we niet meer op hadden gerekend, hebben we voor dit meisje dan ook een toepasselijke naam bedacht. Haar naam komt uit Star Wars (The Force Awakens). Ze is daar een menselijke inwoner van een van de planeten. Ze leefde een simpel bestaan en was tegen de door winst gedreven oorlogen van de wapenfabrikanten. Maar nog belangrijker haar naam, Dasha, betekent Geschenk, en dat is dus precies wat ze is. Om dat nog wat kracht bij te zetten, hebben we de naam Devine ervoor gezet. Een goddelijk geschenk, dat is onze Silva Amica's Devine Dasha!

Puppy Culture

In dit blog even een update over Puppy Culture en het DD Nest. Wat is Puppy Culture? Puppy Culture is een socialisatie programma voor pupjes. De eerste 12 weken van de pup zijn van groot belang voor de rest van zijn leven. Als daar iet mis gaat of gemist wordt, kan dat in het latere leven grote consequenties hebben. Maar socialisatie is niet zomaar kennis laten maken met allerlei situaties en mensen, nee het gaat wel wat verder dan dat. Onderzoeken hebben aangetoond dat het tijdstip voor het introduceren van nieuwe ervaringen erg nauw luistert. Naar aanleiding van die onderzoeken is een programma ontwikkeld door verschillende experts die hebben samengewerkt. Hoewel dit programma natuurlijk voor alle rassen geschikt is, lijkt het voor de Saarloos bijna nog belangrijker. We weten allemaal dat het socialisatie proces van de Saarloos net even wat meer aandacht nodig heeft. Vandaar dat wij onze pups opvoeden volgens het programma van Puppy Culture.
Alles wordt netjes geregistreerd in de Puppy Culture Werkmap.
Een van de onderdelen van Puppy Culture is ENS, early neurological stimulation. Het komt erop neer dat je een heel jong pupje een klein beetje extra stress laat ervaren waardoor zij later in hun leven stressbestendiger zullen zijn.

In de prille beginfase van een pup zijn ogen en oren nog dicht en het verteringsstelsel werkt matig en moederhond moet het door te likken op gang helpen. De pups kunnen nu alleen ruiken, zuigen en kruipen. Hun lichaamstemperatuur regelen ze door dicht tegen elkaar aan te kruipen of tegen moeder aan te kruipen.
Onderzoek heeft aangetoond dat tijdens deze eerste weken van immobiliteit, de nog onderontwikkelde honden gevoelig zijn voor een beperkt aantal stimuli waaronder thermische, tactiele, beweging en voortbeweging prikkels. Er is daarom een methode ontwikkeld met 5 oefeningen, waarbij de pupjes aan een klein beetje stress worden blootgesteld. Deze 5 oefeningen dienen achter elkaar te worden uitgevoerd. Dus alle oefeningen bij 1 pup en daarna pas de volgende pup. Ook mag je de oefening slechts een paar seconden doen. En liever te weinig dan teveel.
Mochten de pups om wat voor reden dan ook al aan extra stress zijn blootgesteld, dan beter een dag overslaan. Je begint op dag 3 en gaat door tot dag 16, maar altijd zelf blijven nadenken. Toen onze pups 3 dagen oud waren, was het extreem warm. Deze hitte zorgde al voor wat overmatige stress, dus besloot ik om nog even te wachten voordat ik zou beginnen met ENS. Op dag 6 zijn we wat met de werpkist aan het schuiven geweest, ook dit geeft wat extra stress. Zodra ik het idee heb dat de pups al iets "anders" dan normaal hebben meegemaakt, laat ik de ENS even voor wat het is. Altijd zelf blijven nadenken en nooit klakkeloos een programma volgen! Maar vanaf dag 7 ben ik dan toch trouw aan de slag gegaan met ENS. Als je teveel ENS toepast, hoe goed bedoeld ook, is het aannemelijk dat juist het tegenovergestelde gebeurt van wat je hoopt dat er gebeurt en kan je dus juist erg nerveuze hondjes krijgen in plaats van stressbestendige hondjes!

Het ziet er allemaal een beetje barbaars uit, maar we doen het met liefde en met een duidelijk doel. De eerste oefening is tactiele stimulatie door het kriebelen tussen de teentjes met een wattenstokje. De tweede oefening is het pupje loodrecht houden, hoofd boven, staartje beneden.
De derde oefening is net andersom, het hoofdje naar beneden en het staartje naar boven. Daarna moet het pupje even op zijn rug gedraaid worden en tot slot is er de thermische stimulatie waarbij het pupje op een koude ondergrond wordt gelegd (koude natte doek of zo)

Naast ENS is het knippen van de nageltjes van belang. Door al op deze jonge leeftijd nageltjes te knippen, raken ze eraan gewend. Bovendien is het beter voor de hondjes en de moederhond, want die kleine scherpe nageltjes zijn niet echt plezierig.

Bij de laatste oefening van ENS heb ik bedacht om een koud nat washandje in de weegschaal te leggen, zodat ik de hondjes direct even kan wegen. Want ook het gewicht  wordt natuurlijk goed bijgehouden om te kunnen bepalen of de hondjes nog goed groeien.


Behalve wegen, nageltjes knippen en de ENS oefeningen is het natuurlijk altijd belangrijk dat de hondjes veel aandacht krijgen van de fokker. Aaien en kroelen is dan ook zeker een groot onderdeel van onze dagbesteding. Hè wat is het leven van een fokker toch zwaar.....

Kamperen in eigen huis

Daar zit ik, op mijn blauw met wit gestreepte campingstoeltje in de kraamkamer. Laptop op mijn schoot. Ik hoor uit de werpkist de ademhaling van Romy zachtjes en ritmisch daarbovenuit komen de piepgeluidjes en het zachte kreunen van de pups. Heel af en toe ineens een hard hoog piepje of een heel klein blafje. Alles ligt in volmaakte rust te dromen. Hier kan ik intens van genieten.
Uren kan ik voor of in de werpkist zitten en gewoon kijken en luisteren naar al dat moois. Maar er is werk aan de winkel. Want naast het genieten, wordt het nu ook een drukke tijd. Al vanaf een week voor de geboorte, leef ik bijna alleen maar in de kraamkamer.
Het is een soort vakantie in eigen huis. Ik heb mijn campingstoeltje, mijn campingtafeltje en 's avonds leg ik mijn matrasje op de grond. De week voor de bevalling is het om Romy zo goed mogelijk op haar gemak te stellen, zodat de plek waar ze gaat bevallen vertrouwd wordt.

De week na de bevalling is het om alles goed in de gaten te houden. Want.... de pups moeten voldoende kunnen drinken, en om dat te controleren worden ze iedere dag gewogen. Ik let op of moeder niet per ongeluk op een van de kruimeltjes gaat liggen. Het vetbed (kleed) in de werpkist moet iedere dag verschoond worden. De vloer wordt iedere dag gepoetst. De temperatuur van Romy wordt gemeten en alles, maar dan ook alles wordt vastgelegd, een hele administratie!
Maar eerlijk is eerlijk, het is meer een soort luxe camping, glamping heet dat tegenwoordig. Want ik heb een tent met roomservice. Jan staat met alles voor mij klaar. Hij brengt de koffie en komt dat dan natuurlijk even gezellig bij mij opdrinken terwijl hij van de pups geniet. Hij brengt lunch, zorgt voor de andere honden en katten en doet allerlei andere vervelende huishoudelijke activiteiten. Zonder die back-up is het niet te doen, eerlijk is eerlijk!
Vanaf dag 3 beginnen we met het Puppy Culture Program. Een programma dat ervoor moet zorgen dat de pups uitgroeien tot stabiele, goed gesocialiseerde en gezonde honden. En dan heb ik het nog niet over de tijd dat mama de pups niet meer schoon houdt. Want zodra de pups vast voedsel gaan eten, houdt moeder het voor gezien. Dan mag ik heerlijk al het afval dat zij produceren gaan opruimen. Tja, het is nu eenmaal niet alleen rozengeur en maneschijn. Naast het genieten is het ook vooral heel, heel, heel veel werk! Maar ik doe het met liefde! Want zeg nou zelf, wie zou nou niet hemel en aarde bewegen voor zo'n koppie......